macbirdie.net

Domowy serwer na bazie Ubuntu Server Karmic Koala

2009-08-19T17:54:00.001+02:00

Wstęp

Jak skonfigurować domowy serwer pełniący funkcje NAT, firewalla, serwera uPNP (do dynamicznego przekierowania portów dla np. Skype czy choćby transferów plików w Gadu-Gadu), serwera iTunes, DHCP, lokalnego przyspieszacza DNS (bind9), przyspieszacza WWW (transparent proxy za pomocą Squid 3), usługi pobierania plików poprzez BitTorrent z możliwością kontroli przez WWW lub aplikację kliencką (dzięki transmission-daemon).

Do tego celu użyję dość przyjemnego w konfiguracji Ubuntu Server, w wersji zwanej kodowo Karmic Koala (wkrótce, już oficjalnie, 9.10).

Zakładam że dostęp do Internetu uzyskujemy przez urządzenie zewnętrzne, dostarczone przez operatora, podłączone za pomocą kabla sieciowego do serwera. Inne konfiguracje, jak np. modem DSL podłączony przez USB, także są możliwe, jednak ich ustawienie zostawiam w gestii czytelnika.

Konfiguracja sprzętowa

Mój serwer to stosunkowo żwawy staruszek o następujących parametrach:

Pentium III 933 skręcony na 466MHz - chłodzony pasywnie pióropuszem Zalmana, ogrzane powietrze odciągane przez zasilacz - temperatura 32-36°C, także w gorące dni
512MB RAM (DDR 133)
Seagate Barracuda IV 60GB - tu rzecz jasna polecam coś większego
dwie karty sieciowe 1Gbps, choć może z jedną nieco przesadziłem, ponieważ i tak łączy się ona z modemem kablowym UPC z prędkością 100Mbps. Z drugiej strony karty gigabitowe nie są znacząco droższe od 100 megabitowych, więc nie stanowi to problemu. Zawsze mamy nieco lepszy sprzęt na wypadek, gdyby operatorzy zaczęli nam wreszcie do domów podpinać gigabitowe łącza światłowodowe. ;)

Na razie jest to lekko chaotyczny zrzut kroków, jakie popełniłem po kolei, by z czystej instalacji stworzyć dość fajnie działający serwerek domowy. Jak czas pozwoli, rozwinę go nieco i uporządkuję.

Gdyby pójść zgodnie z opisem, myślę że skonfigurowanie serwera można zamknąć w dwóch godzinach od zainstalowania.

Pewne elementy konfiguracji powinno dać się jeszcze przyspieszyć, wykorzystując nieco magii uniksowych poleceń grep/sed/awk, jednak nie jestem w nich szczególnie biegły, zatem nie będę ryzykował. ;)

Przy instalacji wybrałem opcje "LAMP", "DNS", "Samba". W razie gdyby czegoś brakowało, a będzie potrzebne przez inne usługi, które będziemy instalować na następnym etapie, zostaną przez Ubuntu doinstalowane.

Uwaga! Przy instalacji Ubuntu Server może być warto wybrać opcję LVM dla dysków, albo zarezerwować sobie nieco miejsca na takie wolumeny na dysku. Dzięki temu w łatwy sposób będzie można stworzyć udziały Windows obsługujące shadow copy, tj. zachowujące historię zmodyfikowanych plików i pozwalające do nich wracać w dowolnym momencie. Funkcja ta istnieje od Windows 2000, serwer Samba obsługuje ją poprzez vfs, za pomocą modułu shadow_copy. Konfiguracja shadow copy jest dość prosta. Póki nie spróbuję samemu i nie udokumentuję, polecam opis wyglądający na dość przyjemny: SambaShadowCopyHowto.

Czego jeszcze w opisie brakuje, to konfiguracja związana z opcjami oszczędności energii. Ze względu na posiadany procesor, usług wykorzystujących Cool'n'Quiet w procesorach AMD czy SpeedStep nie będę konfigurował, ale warto się nimi zainteresować. Procesor w tego typu serwerze mimo wszystko większość czasu będzie się dość nudził, zatem będzie działał na minimalnych przewidzianych przez producenta obrotach.

Można natomiast zająć się ustawieniem chociażby wyłączania dysku/dysków po ustalonym czasie. Gdy nieco ten temat rozpoznam, także pod względem zorientowania się, jak uczynić by Ubuntu jak najrzadziej odwoływał się do dysku by nie budzić go zbyt często, uzupełnię ten opis. Tu można zdziałać z ekstremalnie opóźnionymi zapisami na dysk, przechowywaniem większej ilości danych w pamięci (np. preload.d dla plików uruchamialnych i bibliotek). Szczególnie ciekawą z technicznego punktu widzenia opcją, z jaką się spotkałem, to "położenie" (przy użyciu unionfs) systemu plików trzymanego w pamięci RAM na drzewie katalogów /var/log. W tym wypadku nawet częste zapisy do logów nie wywołują zapisów na dysk, wszystko odbywa się w pamięci. Jednak w razie powieszenia systemu lub awarii zasilania wolę zachować informacje z logów.

Większość opisów instalacji Linuksa na kartach pamięci lub pendrivach te kwestie podejmuje, zatem warto się zainteresować.

Kroki konfiguracji

Pierwsza “paczka”

apt-get install mercurial etckeeper mc linux-igd transmission-cli transmission-daemon squid3 dhcp3-server traceroute

Zauważcie że nigdzie, w przeciwieństwie do innych dokumentów instalacji czy konfiguracji Ubuntu czy innych systemów linuksowych, nie dodaję sudo przed komendami. W takim “ciągu” wydawanych komend administracyjnych wolę odpalić basha z uprawnieniami roota, tj.

sudo bash

Ale oczywiście należy pamiętać, by pracę na koncie administratora zredukować do minimum! Tyczy się to także użytkowania Windows. Gdyby wszyscy tego przestrzegali już od premiery Windows XP, swiat byłby dziś znacznie lepszy. ;)

Etckeeper

Przekonfigurować etckeeper na Mercurial (korzystam z hg na co dzień, zatem dla mnie jest to bardziej znajome narzędzie, niż bzr).

Odkomentować opcję w /etc/etckeeper/etckeeper.conf:

VCS="hg"

zamiast domyślnej

VCS=”bzr”

Serwer DNS

Plik /etc/bind/named.conf.options

Odkomentować forwarders, wstawić adresy ip serwerów DNS dostawcy połączenia internetowego, u mnie:

forwarders {
62.179.1.63; 62.179.1.62;
};

Restart serwera

/etc/init.d/bind9 restart

(choć może wystarczyłby reload, tę opcję zalecam częściej, by nie przerywać działania usług tylko dla zmiany w pliku konfiguracyjnym. Z tego co wiem, większość usług, przynajmniej tych popularnych, interpretuje wysłanie sygnału SIGHUP jako rozkaz przeładowania konfiguracji)

Resolver

W /etc/resolv.conf dodać serwer lokalny, 127.0.0.1 do DNSów, przed pozostałymi już ustawionymi (w czasie konfiguracji DHCP przy instalacji serwera),

nameserver 127.0.0.1

Sprawdzić działanie forwardowania DNS:

Uruchomić komendę dig google.com dwukrotnie
Za drugim razem, w odpowiedzi, linijka ;; SERVER: będzie zawierała 127.0.0.1#53. Jeśli nie, coś jest nie tak, RTFM! ;)

Denyhosts

Jeśli nasz serwer jest bombardowany próbami zalogowania na losowe konta poprzez SSH, dobrze jest mieć denyhosts, który automatycznie będzie namolne maszyny blokował po kilku nieudanych próbach.

apt-get install denyhosts

Domyślna konfiguracja jest całkiem w porządku, choć daemon jest ustawiony tak, by monitorować nowych upierdliwych “gości” co 30 sekund. W tym czasie zdąży taki wykonać przynajmniej kilkanaście prób zalogowania, a nie chcemy zaśmiecania logu. W pliku /etc/denyhosts.conf przestawiłem tym samym ten czas na 10 sekund:

DAEMON_SLEEP = 10s

Zakładając że sami nie będziemy próbowali za często logować się na konta które na naszym serwerze nie istnieją, można nieco ostrzej reagować na takie “ataki”, zmniejszając liczbę tolerowanych prób do 2

DENY_THRESHOLD_INVALID = 2

Myślę że kolekcjonować blokowanych adresów na dłużej niż 3 dni nie ma potrzeby:

PURGE_DENY = 3d

Zobaczymy, o ile czystsze logi będą w ciągu tygodnia. :)

Transmission Daemon

Konfigurujemy transmission-daemon. Trzeba upewnić się, że transmission-daemon jest zatrzymany, inaczej nadpisze ustawienia w /etc/transmission-daemon/settings.json

/etc/init.d/transmission-daemon stop

W pliku ustawień:

by móc sterować za pomocą klienta webowego lub innych aplikacji sterujących zdalnych (dla Windows jest http://code.google.com/p/transmission-remote-dotnet/ )
1. do rpc-whitelist po przecinku dodać adresy sieci lokalnej, u mnie 192.168.1.*

umożliwiamy ustalanie innych ograniczeń szybkości transferów w dni robocze, gdy nikogo nie ma w domu, by torrentów nie pobierać z pełną prędkością cały dzień, utrudniając działanie innych usług sieciowych
1. "alt-speed-enabled" na true

"max-peers-global" na 100
"peer-socket-tos" na 32 - później spróbujemy na firewallu ustawiać priorytet pakietów bittorrentowych na niski, by nie zakłócać działania innych usług
"preallocation" na 0 - domyślnie przy pobieraniu torrenta od razu rezerwowane jest miejsce na dysku na całą jego zawartość, ustawiamy na 0, jeśli tego nie chcemy
"rpc-password" na "transmission" - bo nie potrzebujemy mocnych zabezpieczeń, jeśli mamy sterować zdalnie tylko z sieci lokalnej
"speed-limit-down-enabled" na true
"speed-limit-up-enabled" na true
"upload-slots-per-torrent" na 10, albo wedle preferencji

Logowanie startu systemu

W /etc/default/bootlogd opcję BOOTLOGD_ENABLE ustawić na Yes

Może się przydać.

Linux Internet Gateway Daemon

linux-igd to usługa uPNP, umożliwiająca ustawianie przez aplikacje sieciowe przekierowania portów z najbliżej położonej bramki internetowej/firewalla. uPNP wykorzystuje Skype, uTorrent, do ustawiania portów sieciowych dla nasłuchiwania ruchu przychodzącego.

W /etc/default/linux-igd

EXTIFACE na interfejs sieciowy zewnętrzny, prowadzący do internetu, u mnie

EXTIFACE=eth0

INTIFACE na interfejs sieciowy sieci lokalnej, u mnie

INTIFACE=eth1

Można zrestartować serwer lub przeładować konfigurację:

/etc/init.d/linux-igd restart

Firewall

Korzystamy z domyślnie instalowanego ufw – uncomplicated firewall. Jest prosty w użyciu i jest standardową opcją we wszystkich Ubuntu, to jego dwie niezaprzeczalne zalety.

W pliku /etc/default/ufw - do IPT_MODULES dodać moduł nf_conntrack_netbios_ns, zatem u mnie:

IPT_MODULES="nf_conntrack_ftp nf_nat_ftp nf_conntrack_irc nf_nat_irc nf_conntrack_netbios_ns"

Konfigurujemy NAT wg oficjalnej dokumentacji:

w /etc/default/ufw DEFAULT_FORWARD_POLICY na "ACCEPT"
odkomentowujemy w /etc/ufw/sysctl.conf linijkę net/ipv4/ip_forward=1
odkomentowujemy w /etc/ufw/sysctl.conf linijkę net/ipv6/conf/default/forwarding=1
w /etc/ufw/before.rules dodajemy następujący kod, przed sekcją *filter

# nat Table rules
*nat
:POSTROUTING ACCEPT [0:0]
# Forward traffic from eth1 through eth0.
-A POSTROUTING -s 192.168.0.0/24 -o eth0 -j MASQUERADE
# don't delete the 'COMMIT' line or these nat table rules won't be processed
COMMIT

Ta konfiguracja zakłada że chcemy przekierowywać ruch z sieci lokalnej z interfejsu eth1 na interfejs zewnętrzny, eth0.

Maskę adresów ip należy zmienić na odpowiednią, u mnie 192.168.1.0/24.

Otwieramy porty usług

Aby po włączeniu firewalla można było się łączyć na SSH z wewnątrz i zewnątrz:

ufw allow ssh

Odpalamy firewall:

ufw enable

Dodać regułę zezwalającą na wysyłanie zapytań od DNS z sieci lokalnej

ufw allow from 192.168.1.0/24 to any app bind9

Dodać regułę zezwalającą na połączenie SMB komputerów Windows do udziałów udostępnionych na serwerze

ufw allow from 192.168.1.0/24 to any app samba

Otwieramy port do zarządzania transmission-daemonem z zewnątrz

ufw allow from 192.168.1.0/24 to any port 9091

Aplikujemy reguły tradycyjnie komendami:

ufw disable && ufw enable

SQUID

Ustawiamy SQUID jako proxy przezroczysty, tj. przekierowujący każde odwołanie HTTP na port 80 z sieci wewnętrznej na port własny, domyślnie 3128, tym samym przechowując w pamięci podręcznej wszystkie statyczne pliki przychodzące z internetu - przy kilku komputerach w sieci daje to dość zauważalną poprawę szybkości działania odwiedzanych przez domowników stron.

Tutaj edytujemy plik /etc/squid3/squid.conf

W sekcji acl dodajemy:

acl localnet src 192.168.1.0/24

Odkomentowujemy linijkę

http_access allow localnet

Do linijki http_port 3128 dodajemy "transparent", bez znaków cudzysłowia, tj.

http_port 3128 transparent

Linijka cache_dir:

cache_dir aufs /var/spool/squid3 500 16 256

aufs to asynchroniczny "system plików", operacje na plikacj pamięci podręcznej nie będą blokowały głównego procesu squid, co może poprawić wydajność
500 - rozmiar pamięci podręcznej w megabajtach
16 i 256 to odpowiednio liczba podkatalogów pierwszego i drugiego poziomu w drzewie katalogów pamięci podręcznej, może tak pozostać, nie ma większego znaczenia w naszych zastosowaniach

maximum_object_size zwiększamy do 30000 KB - w takim maksymalnym dopuszczalnym rozmiarze obiektu przechowywanego zmieszczą się już wszelkie pliki aktualizacji, np. firefoksa, co dla kilku komputerów może znacząco poprawić wydajność sieci

Logformat - parametr ustawiający format, w jakim będzie wypełniany plik log dostępny w /var/log/squid3/access.log:

logformat custom %>a [%tl] "%rm %ru HTTP/%rv" %Hs %<st %Ss:%Sh

Ten jest bardziej czytelny od domyślnego, ale domyślny może być czytany przez standardowe logparsery, o ile chcemy takich używać, zatem wedle uznania

Konieczne jest ustawienie na firewallu przekierowania odwołań do serwerów internetowych na porty 80, na serwer Squid, port 3128, zatem dodajemy w regule *nat w /etc/before.rules, za -A POSTROUTING liniki

# Forward port 80 requests to transparent squid proxy

-A PREROUTING -i eth1 -p tcp -m tcp --dport 80 -j DNAT --to-destination 192.168.1.2:3128

Zostawiłem komentarz dla zachowania czytelności pliku konfiguracyjnego.

Tu 192.168.1.2 to adres serwera w sieci wewnętrznej, jednak nie ustawiliśmy go jeszcze.

Serwer DHCP

Najlepiej by komputery w wewnętrznej sieci nie wymagały żadnych ustawień sieciowych, zatem dobrze jest ustawić usługę DHCP, by wszystkie potrzebne parametry przekazał serwer.

W /etc/dhcp3/dhcpd.conf

option domain-name-servers 192.168.1.2;

Każdy komputer otrzyma informację, iż pod tym IP jest serwer nazw domenowych. Można wedle uznania dodać też awaryjnie serwery dostawcy internetowego

subnet 192.168.1.0 netmask 255.255.255.0 {
range 192.168.1.100 192.168.1.240;
option routers 192.168.1.2;
}

Tym samym serwer DHCP będzie przydzielał komputerom adresy z podanych zakresów ip, a jako bramkę internetową poda 192.168.1.2.

Przydatną opcją jest też możliwość przydzielania na stałe numerów IP konkretnym komputerom, a raczej ich kartom sieciowym.

Za to odpowiedzialna jest sekcja host

host dev {
hardware ethernet 00:1B:FC:70:CF:D3;
fixed-address 192.168.1.69;
}

Przydzieliłem tym samym komputerowi z kartą sieciową o podanym MACu stały numer 192.168.1.69.

Choć dla przekierowania portów większość "nowoczesnych" aplikacji stosuje usługi uPNP i NAT-PMP, a tę pierwszą nasz serwer udostępnia, czasem przydaje się jednak przydzielenie stałego numeru wybranej maszynie lub kilku oraz ustawieniu dla nich przekierowania portów na stałe.

Uruchamiamy ponownie serwer dhcp:

/etc/init.d/dhcp3-server restart (tradycyjnie, powinien wystarczyć reload)

Konfiguracja interfejsów sieciowych

Ustawiamy ostateczne adresy ip serwera dla wewnętrznej i zewnętrznej sieci

W /etc/network/interfaces

dla eth0 zostają domyślne, gdyż serwer będzie otrzymywał numer IP publiczny od modemu kablowego
dla eth1:

auto eth1
iface eth1 inet static
address 192.168.1.2
netmask 255.255.255.0

Restartujemy sieć:

/etc/init.d/networking restart

Teraz najlepiej zrestartować serwer, by sprawdzić, czy wszystko dobrze funkcjonuje od momentu startu serwera.

reboot

Teraz można przepiąć kabel sieciowy do karty interfejsu wewnętrznego.

iTunes media server – Firefly

apt-get install libid3tag0 mt-daapd

Otwieramy port serwera mediów dla sieci wewnętrznej

ufw allow from 192.168.1.0/24 to any port 3689

I aktualizujemy ustawienia firewalla

ufw disable && ufw enable

Tworzymy użytkownika media, opcja -m każe utworzyć katalog domowy.

useradd media -m

Zakładamy katalog /home/media/music

mkdir /home/media/music
chmod 777 /home/media/music - uprawnienia do modyfikacji katalogu dla wszystkich

Dodajemy katalog /home/media/music do udziałów Samba, by był dostępny do zapisu dla maszyn Windows

[media]
path = /home/media/music
guest ok = yes
writable = yes
comment = iTunes Media Folder

Przeładowujemy konfigurację serwera Samba:

/etc/init.d/samba reload

Teraz można wejść z dowolnej maszyny Windowsowej do katalogu media na serwerze i wgrać biblioteczkę muzyki.

W panelu administracyjnym, dostępnym pod http://ip_serwera:3689 (user: admin, hasło mt-daap) ustawiamy stosowne opcje, /home/media/music jest ustawiony domyślnie.

W Server Status konsoli Firefly odpalamy Start Full Scan, by odnalazł nasze utworki. Gdy uruchomimy iTunes, serwer Firefly powinien się pojawić jako jedno ze źródeł muzyki.

Można ustawić użytkowników i hasła dla serwera mediów, ale ... ufamy współlokatorom jako tako. ;)

Robimy z serwera wieżę: Music Player Daemon ;)

Ta usługa działająca na serwerze pozwala odtwarzać bezpośrednio z niego muzykę, natomiast sterować nim można za pomocą szeregu aplikacji klienckich, także dla Windows, Windows Mobile czy iPhone/iPod Touch.

Już wkrótce!

Na koniec

Być może stawianie pełnych serwerów DHCP i DNS dla niewielkiej domowej sieci to nieco za dużo, powinien wystarczyć znacznie mniej rozbudowany dnsmasq, spełniający funkcję prostego cache DNS i serwera DHCP.

Jeżeli macie uwagi merytoryczne, szczególnie z punktu widzenia bezpieczeństwa systemu, ale i zasad administracji systemami linuksowymi, proszę o komentarze. Nie jestem szczególnie zaawansowanym użytkownikiem linuksa, nie jest to moja działka, chcę po prostu działający domowy serwer o dość szerokim spektrum zastosowań, których raczej proste "sieciowe kieszenie na dyski" nie spełnią.

Message crackers in windowsx.h

2008-11-04T10:27:00.001+01:00

Looks like they are documented after all. In Knowledge Base though.

Krok po kroczku - App Engine daje coraz więcej

2008-07-29T10:19:00.002+02:00

Tak naprawdę ku zabawie z Django skłoniła mnie premiera Google App Engine parę miesięcy temu. Dotąd nie byłem przekonany zbytnio do programowania aplikacji webowych w Pythonie, ponieważ PHP z Zend Frameworkiem jest całkiem niezłym kawałkiem biblioteki, a przełączenie się na coś zupełnie innego wymaga nieco wysiłku z początku. Ale załączenie Django w GAE SDK było wystarczającą rekomendacją tego projektu, jako rozwiązania dojrzałego i przyjaznego programiście. Google ma zwyczaj akurat o tę grupę dbać całkiem nieźle.

Będąc na co dzień programistą J2ME/J2EE, a tylko w prywatnych projektach robionych w domowym zaciszu wykorzystując bardziej nowoczesne lub po prostu inne zabawki, możliwość poprowadzenia z praktykantem małego projekciku w technologiach tak diametralnie różnych, to swoisty ratunek zdrowia psychicznego. ;)

Nie dość że zupełnie inne biblioteki, to jeszcze jazda całkowicie bez trzymanki! Jako platforma serwerowa posłuży Google App Engine z Django 1.0 alpha, natomiast po stronie klienckiej jest nic innego jak Android, w roli nowoczesnej platformy mobilnej. MIDP to przeżytek przecież. ;)

Cieszą mnie kolejne aktualizacje App Engine, jak ostatnio wypuszczona wersja 1.1.1, która teraz pozwala na utworzenie 10 aplikacji, zamiast dotychczasowych 3. Dodatkowo poprawiono sporo błędów, więc może być tylko lepiej. Żeby tak w androidowym SDK poprawili wreszcie najbardziej irytujące niedociągnięcia...

Źródło: Google App Engine Blog

Jestem człowiekiem ery Web 1.0...

2008-07-08T23:18:00.013+02:00

Już jakiś czas chodziło za mną przestawienie się całkowite z programowania webowego w PHP i Zend Framework na coś przynoszącego powiew świeżości i nowoczesności, a także większego porządku składniowego i dyscypliny.

Moje zauroczenie Pythonem trwa od przynajmniej dwóch lat, ale przekonać się do jego zastosowania w webie ciągle nie mogłem. Udało się wreszcie znaleźć do tego sposobność - projekt i w pracy i jeszcze zaległy zaliczeniowy, by móc złożyć pracę mgr z zaliczonym ostatnim semestrem. ;)

Django wygląda dojrzale i atrakcyjnie, sprawia wrażenie dobrze przemyślanego, a także porządnie wygrzanego w prawdziwych projektach, nie skupionego tylko na szybkim napisaniu aplikacji z tutoriala, by później się okazało że coś bardziej skomplikowanego, to wchodzenie pod stromy pagórek.

Co jednak mi pozostało w sposobie myślenia z twórczości phpowej, to poprzedni engine webowy do niedawna napędzający PDAclub.pl. Nieco się on zestarzał, a nie miałem czasu zająć się czymś nowszym, więc nowy główny programista przerobił mocno na użytek portalu Joomlę 1.5. Mniejsza o to.

Jednym z ciekawszych elementów, które tam opracowałem, to engine layoutów. Działało to w następujący sposób:

każda strona prezentująca jakieś treści była przedstawiona w postaci pliku html ze wstawionymi tagami komponentów (w tamtej nomenklaturze - "modułów"), jakie tam miały się pojawić; komponentem takim był np. fragment HTML (np. dla nagłówka, stopki), pobierający tytuł portalu i inne parametry z konfiguracji; inny to komponent wyświetlający parametryzowalną listę newsów, jeszcze inny postów na forum, inny wyświetlający pełną treść wybranego artykułu, kolejny listę nowych hotspotów, menu główne, reklamy, województwa, pliki w dziale download, kategorie itd. Strona główna przykładowo składała się z: nagłówka html, menu głównego, menu nawigacyjnego bocznego, listy najpopularniejszych artykułów, listy poprzednich 15 newsów, głównej części z listą aktualności, listy trzech komunikatów/ogłoszeń (spotkania klubów użytkowników), listy najnowszych wątków z forum, 5 ostatnich komentarzy w newsach, reklamy helionu, shoutboksa dla redakcji (tylko dla niej widocznego), stopki (copyright). Każdy element mogłem dowolnie ustawić, by wyświetlał dokładnie co chcę i jak to ma wyglądać, nigdy nie był uruchamiany niepotrzebny kod. Jeśli chciałem dodać listę trzech najnowszych recenzji sprzętu, wystarczyło wstawić odpowiedni tag do pliku layoutu i ewentualnie zdefiniować template dla takiego elementu - ani linijki kodu PHP do napisania!
parametry tych komponentów były podane w linijce z ich wywołaniem, przykładowo {mcm style="module: stories; template: stories_main; limit: 3d10; page: @p"}, oznaczało wstawienie listy newsów z trzech ostatnich dni, a minimalnie 10 najnowszych (jeśli przez ostatnie dni niewiele się działo - pomysł Alberta z czasów, gdy współpracowaliśmy nad pocketpage/palmpage ;) ), których kod html tworzony jest na podstawie templejtu templates/stories_main.tpl , @p-ta strona wyników, a wyrenderowana lista trafiała do pliku na dysku, by setki odsłon na minutę nie wywoływały ciągle tego samego kodu.
wartość @p brana była akurat z parametrów żądania HTTP, oczywiście w module stories zamieniana na int
Takie komponenty mogły być użyte wielokrotnie, nawet na tej samej stronie - często umieszczanych było kilka wariantów, np. inny z limit: 10; order: views; template: stories_popular, pokazywał najczęściej czytane artykuły za pomocą templejtu stories_popular.tpl
Był zatem główny skrypt, który pobierał plik layoutu. Kod html zostawiał nietkniętym, a tagi zamieniał na stosowną treść, uruchamiając dla każdego odpowiednie moduły z "module", przekazując im parametry z tagu, z urla (jeśli potrzebne), ewentualnie ze współdzielonej przez komponenty tablicy zmiennych.
Każde takie uruchomienie to był include_once skryptu "modules/{module}.inc.php" (odpowiednio zabezpieczone, by nie wywoływać nieistniejącego lub nie dopuścić do kombinacji ze ścieżkami), wywołanie funkcji a'la render i zwrócenie zamiennika dla taga

Dawało mi to sporą elastyczność, gdyż na różnych stronach mogły być te komponenty przedstawione w odmiennych wariantach, do dowolnych zastosowań. Założeniem było że są od siebie niezależne, ale nie przechowują żadnego stanu w sesji czy gdziekolwiek indziej - mają swoją pracę wykonać tylko na podstawie podanych parametrów i ewentualnie danych w bazie, jeśli z takiej korzystały (większość tak).

Było to bardzo mocno zoptymalizowane wydajnościowo rozwiązanie - jedyny narzut dawało samo parsowanie pliku layoutu, choć był na tyle pomijalny, że próby automatycznej "kompilacji" go do postaci kodu PHP (jak w enginie samych templejtów) skończyły się na eksperymentach.

Parę lat później stworzyłem nieco ulepszoną wersję także tego elementu. Można było robić include innego pliku layoutu, by najczęściej powtarzające się elementy dziedziczyć z innych stron, "moduły" były zrobione obiektowo, ale ogólna zasada działania pozostała.

Potem pojawił się Zend Framework. Zachwyciłem się nim, choć ze stratą tak dla mnie wygodnego rozwiązania jak owe "komponenty" się nie pogodziłem. Napisałem odpowiednie rozszerzenia frameworka, które realizowały ten sam pomysł na nowo. Tym razem opis layoutu to plik xml (kompilowany przez cache do kodu php), nie zawierający żadnego html, ani php, moduły robione w duchu ZF (wykorzystujące standardowe templejty ZF, tj. pliczki ze wstawkami kodu PHP). Ich obsługą w kontrolerach zajmował się helper uruchamiany w init() i postDispatch(). Bardzo proste i efektywne rozwiązanie - gdy wszelkie oprzyrządowanie było ustawione (przez mechanizmy ZF), tworzenie konkretnych stron z komponentami to była kwestia tworzenia pliku layoutu, napisania ewentualnie komponentu oraz templejta jakim prezentuje wynik swojej pracy. Skrypty kontrolerów poza tymi przyjmującymi dane z formularzy, to tylko proste klasy dziedziczące po bazowej, zawierające puste metody odpowiadające poszczególnym akcjom. To powstało przy okazji realizacji zamówienia kolegi na kilka mniejszych stronek i świetnie się sprawdziło. Ninjutsu, interaktywna część strony konkursowej ucha van gogha i kilka eksperymentów działa na nim w pełni sprawnie.

Teraz siedzę, rozpływam się w zachwytach wobec Django, ale brakuje mi tego rozwiązania. Nie chcę zawartości poszczególnych podstron definiować w kodzie pythonowym. Chciałbym móc layouty generować też dynamicznie z jakiegoś prostego designera, a to moja idea komponentów umożliwiłaby jak najbardziej. No cóż. zuber z blipa mi dał znać, iż tego typu mechanizmy nie sprawdziły się we frameworkach ery "Web 2.0", ale ja jestem chyba starej daty. W końcu jeśli to jest dla mnie ekstremalnie wydajne w tworzeniu, bardziej elastyczne i atrakcyjne od dziedziczenia szablonów Django, nie będę trzymał się sztywno MVC, MTV czy innych trzyliterowców nowego stulecia. ;)

A może jednak czegoś do końca nie zrozumiałem? Może w podobnie elastyczny sposób można to zrobić w domyślnej implementacji Django? Jak Ty to robisz, drogi Czytelniku? :)

Scarlet - "serial"

2008-04-29T23:36:00.001+02:00

Przykład tego że wirusowy marketing wymknął się spod kontroli. Już po trailerze widać, że jest to reklama ... czegoś. Na pierwszy rzut oka perfumy, a może telewizory? Się okaże już bardzo niebawem.

Marketingowców proszę o wymyślenie już czegoś innego, bo od czasów Heyah zrobiło się tego zdecydowanie za dużo. Niedługo sytuacja będzie przypominała jeden z odcinków "Simpsonów" - "Lisa the Skeptic"...

Natomiast tym postem pokazałem, że kampania działa. :/ Brawo, kolejna wygrana marketingowców.

Urodzonego Windowsiarza zachwyty nad Mac OS X ;)

2008-04-02T00:32:00.007+02:00

W ciągu ostatnich paru miesięcy rodziła się u mnie potrzeba zmiany wysłużonego Thinkpada R50e na coś nowszego. Ponieważ od dawna kusiło mnie skosztowanie także nadgryzionego jabłka, wziąłem pod uwagę produkty urodzone w Cupertino. Coś małego, zgrabnego, nie z telebimem 15,4", nie z pocztówką 12", ale coś pośrodku, koniecznie panoramicznego, to to, co znalazłem pod postacią MacBooka.

Dodatkowo czysto technologiczny aspekt systemu operacyjnego, napędzającego te maszynki, pożądanie nieco odpoczynku od naleciałości z czasów Windows 95, braku porządku i jednolitości w systemach Microsoftu (co prawda w pełni użytecznych i sprawdzających się w zadaniach jakie się im powierzy, bez dwóch zdań!) skusiły mnie by posmakować "białej" strony mocy.

Na kilka dni wszedłem sobie więc w światek Mac OSa, choć nie rzuciłem się na głęboką wodę i nie kupiłem maczka licząc że będzie wszystko dobrze i się szybko pozbieram. Szkoda że nie ma żadnej legalnej możliwości zapoznania się przez kilka dni z tym systemem, coś na zasadzie wypożyczenia na próbę. Postanie chwilę nad makówką w iSpocie nie daje niestety za wiele, gdy chcemy sobie taki system pod siebie skonfigurować, doinstalować niezbędne aplikacje, dołączyć ulubiony sprzęt i spróbować po prostu pożyć z nowością. Przecież nie pójdę do najbliższego salonu ze swoją myszką, klawiaturą, tabletem, pilotem, płytą z narzędziami, sterownikami, wymagać jeszcze by dali się przez parę godzinek pobawić, poinstalować co się żywnie podoba, pogadać ze znajomymi na google talk i jabberze, posłuchać muzyczki, obejrzeć jakiś film, popróbować wygaszacze, tapety i pośmigać w terminalu po systemie plików zapoznając się przy okazji z dokumentacją techniczną Mac OS i Darwina. A co jeśli mi się nie spodoba system na w ciemno zakupionym, jedynym legalnie działającym z Leopardem sprzęcie? Zainstaluję sobie jeszcze na parę miesięcy Windows, by oszczędzić sobie całkowitego biegania po omacku? A może ów sprzęt jest wolny i nie spełni oczekiwań? Co wtedy?

Jedynym sposobem było pobrać pierwszy lepszy build Leosia dla "hackintoshy" i zainstalować na moim sprzęcie, który przypomina nieco hybrydę kilku generacji iMaków i Maków Pro - procesor Core 2 Duo E8200 (2,66 GHz), płyta główna Gigabyte z chipsetem P35 (model P35C-DS3R), ALC 889 generujący dźwięk, gigabitowa sieć na pokładzie i poczciwa GeForce 6600GT w slocie PCI Express, pamięci Corsair 2x1GB (CL4), a kontroler SATA (ICH9R) obsadzony dyskiem Seagate 7200.10 250GB i napędem Asus DVD+/-RW.

To była dobra decyzja. Przestawienie się całkowite może być nieco trudniejsze niż myślałem. Owszem, system jest świeższy, ładniejszy, schludniejsza i bardziej elegancka architektura, pracy towarzyszy nieporównywalna innowacyjność i nowoczesność nawet w porównaniu z Vistą na każdym kroku, do tego w 20 sekund system w pełni gotowy do pracy przy pełnym bootowaniu, a pełny shut down w 3-5 sekund (tryby uśpienia na wersji "hack os x" ;) którą testuję jeszcze nie działają, ale to już poprawiono w nowszych). Dawno czegoś takiego nie widziałem!

Potęguje to moje wrażenie, że Microsoft brodzi po pas w zaszłościach historycznych Windows, by zachować kompatybilność kosztem tej swobody i szansy na zupełnie świeży start, którą dał sobie Apple tworząc Mac OS X.

Jednak lata nawyków (choćby intensywne wykorzystywanie kombinacji ctrl-lewo/prawo, ctrl-shift-lewo do przeskakiwania co słowo, ctrl-backspace do kasowania tegoż, czy podobnych szczegółów, bardzo przydatnych w pracy programistycznej) trudno jest przezwyciężyć, a mając przed sobą skończenie magisterki, wolę dwa miesiące przed obroną nie wchodzić w zupełnie nowe środowisko i sobie to przejście zorganizować po uzyskaniu tytułu.

Co ciekawe widać że nawet napisanie sterowników dla Maca to dla producentów sprzętu pestka w porównaniu z Windows. Już od miesięcy widać na forach Wacoma, że coś niedobrego się dzieje z pracą Windows z tabletami (m.in. Bamboo One), sam Wacom nie do końca wie co, sugeruje różne śmieszne rozwiązania, jak wyłączenie bootowania z usb w biosie. Pod makówką zainstalowałem najnowszy sterownik i wszystko chodzi bezproblemowo - "boom" po Steve-owemu. ;)

Podobnie z Bluetooth - nie ma chyba w makowym światku zmartwień o to, z którym oprogramowaniem dla sterowników dongla USB (tj. z którym stosem bluetooth) zadziała to czy tamto. Pod Windows trzeba się nagimnastykować, by system dogadał sie z Wiimote. Pod "makówką" ściągnąłem Darwiinremote, sparowałem pilota z komputerem, uruchomiłem aplikację i już miałem w pełni funkcjonalny Apple Remote, a widoki czujników ruchu zaczęły żywo odzwierciedlać oddziaływanie grawitacji na położenie zabawki.

Z innych "pierdół" - zachwycił mnie Mail. Tak prosta, a jakże przydatna rzecz, jak podświetlanie powiązanych wiadomości pocztowych - nie zawsze wygodny jest widok drzewka wiadomości, to jest ogromnym ułatwieniem, gdy chcemy znaleźć poprzednie wiadomości z dyskusji. Widać, że Thunderbird i Firefox są w dużej mierze wzorowane na makowych aplikacjach. Teraz gdy się z tymi nieco zapoznałem, widzę uderzające podobieństwa.

Natomiast jest inna, chyba ważniejsza od tego cecha Mac OS X - niesamowita spójność na każdym kroku. Zarówno skróty klawiszowe, te dobrze znane i wspólne dla wszystkich aplikacji, jak i przede wszystkim wygląd oraz funkcjonowanie oprogramowania. W Windows nawet wygląd menu różnić się może od aplikacji do aplikacji, ponieważ poza standardowymi, czysto tekstowymi wersjami menu, które oferuje Microsoft w "czystym" Win32, są jeszcze menu oferowane przez MFC (w tym imitacja Ribbon w najnowszej wersji biblioteki), kilka innych w WTL, a i Windows Forms oferuje przynajmniej dwa swoje style, oczywiście programista może i swoje malować - nie ma problemu (za jedno trzeba Windows pochwalić - ogromna elastyczność systemu, dosłownie wszędzie się można wpiąć i w pełni kontrolować, jednak te możliwości obecnie wykorzystują głównie twórcy spyware, wirusów i trojanów ;) ). Do tego w Windows Vista dochodzi jeszcze nowe (choć ciekawe) rozróżnienie menu na aplikacje "standardowe" i multimedialne. W tych drugich odchodzi się od standardowego menu i dąży bardziej ku przedstawieniu czegoś na kształt Ribbona z Office 2007. Pod Mac OS X wszędzie jest dokładnie tak samo i w dokładnie tym samym miejscu - w górnej belce systemowej. Pomiając też menu, każda aplikacja wygląda niemalże identycznie, tj. ten sam zestaw widgetów, te same rodzaje okien narzędziowych, dialogowych, pomocniczych. Aż przyjemnie popatrzeć i nie gubić się poznając nową aplikację. Mógłbym oczywiście rozpisywać się na temat innych elementów, które mi się tak podobają, ale to nie czas i pora. Póki jestem bardzo świeży, póki mnie nic w OS X nie ukąsiło, lepiej poczekać i na chłodno opisać wrażenia z pracy z systemem za parę miesięcy. Raczej na pewno kontynuację spłodzę na makówce. Na pewno jednak nie wydam 600 zł za rozszerzenie pamięci do 2GB. ;)

HTTPS, Firefox 3 i użyteczność

2008-03-15T13:29:00.001+01:00

Od paru tygodni używam na co dzień najświeższych buildów Firefoksa 3 i o ile nie mam większych problemów, podobają mi się usprawnienia, ulepszenia, coraz większa liczba działających dodatków (najważniejszy Hide Menubar ;) ), to mam pewną obawę.

Spora liczba sklepów internetowych (iSpot jako pierwszy z brzegu), stron nawet rządowych czy samorządowych, w przypadku lokalizacji szyfrowanych, używa niekwalifikowanych certyfikatów SSL. Widząc ile problemów mają niezbyt zaawansowani użytkownicy w przypadku odwiedzania ich w Internet Explorerze 7 (i wkrótce 8), gdzie dostają na twarz stronę wyglądającą dla nich jak błąd, przeszkodę której nie da się obejść bez "informatyka", wyobrażam sobie chaos w "erze" Firefoksa 3.

Ten nie pozwala po prostu kliknąć "Kontynuuj przeglądanie strony" (czy jakkolwiek to brzmi w polskiej wersji językowej).

Użytkownik musi przebrnąć przez masę ostrzeżeń, magicznych terminów jak certyfikat bezpieczeństwa, certyfikat samopodpisany, jeszcze mniej zrozumiały kod błędu, coś o konfiguracji serwera ("jakiego serwera, chcę po prostu wejść na stronę"), by dojrzeć na końcu link do czegoś, co brzmi jak rozwiązanie ostateczne, bardzo niebezpieczne (w zasadzie takie jest w pewnych przypadkach). Po kliknięciu w tę opcję pojawia się jeszcze jedno ostrzeżenie, że nie powinienem dodawać wyjątku, pod warunkiem że całkowicie ufam swojemu połączeniu internetowemu ("ale tepsie nie można ufać!").

Powiedzmy że jakiś wytrwały internauta, szukający sklepów w ulubionym ceneo, przebrnął przez te ostrzeżenia, jest odważny i zdeterminowany. Co dalej? Nowe okno z jeszcze większą ilością ostrzeżeń, żółtych wykrzykników, "pobierania certyfikatów", "nieznanych tożsamości" i przycisk "Potwierdź wyjątek bezpieczeństwa". O Boże, oby o 6 rano nie wdarli się z nakazem! Dobra, żyje się raz - tak okazyjnie blendera nie przepuszczę! Klik - i jesteśmy na stronie. Gratulacje! ("te komputery są takie skomplikowane")

Team Firefoksa naprawdę potrzebuje ludzi z Humanized.

IE 8 - panning hand

2008-03-12T02:57:00.002+01:00

W IE8 trafiłem na ciekawą funkcję, mianowicie Panning Hand - nie wiem czy ona występuje tylko gdy system ma włączoną funkcjonalność Tablet PC, ale jeśli ją Microsoft dopracuje do czasu finalnego wydania IE 8, że można będzie w wygodny sposób przełączać między panning hand i zaznaczaniem tekstu, będzie to genialna opcja dla posiadaczy wszelkich urządzeń z dotykowym ekranem lub użytkowników tabletów (sam mam Bamboo One). Korzystałem jakiś czas z wtyczki Grab and drag dla firefoksa, ale stała się bardzo irytująca - za dużo klikania by przełączać między tymi trybami.

A polega ona na tym, że jeśli na dowolnej otwartej stronie WWW przytrzymamy przycisk myszy na elemencie nie będącym linkiem, możemy przesuwać i przewijać stronę we wszystkich kierunkach w bardzo naturalny sposób, bez użycia pasków przewijania czy rolki myszy. Vistowe flicks owszem da się wykorzystać do przewijania strony, tylko każde takie machnięcie musi być dokładne i dość gwałtowne, a nie wiem jak długo końcówka piórka tabletu to wytrzyma przy dłuższym przewijaniu. :)

O, właśnie "odkryłem", że ta opcja jest dostępna w Viście także w IE 7, tylko, jak zasugerowałem, wyłącznie w sytuacji, gdy działa podsystem Tablet PC, tj. w systemie jest zainstalowane urządzenie "piórkowe", jak tablet czy ekran dotykowy zgodny z Tablet PC. Popsuli mi satysfakcję z odkrycia! ;)

Głupoty w necie

2008-03-09T17:19:00.005+01:00

Niezwykle namolny problem (z xkcd). :) Ilekroć się chcę odciąć od czytania komentarzy pod newsami, gdyż wiem że 80% z nich to pyskówki, wypowiedzi ludzi którzy mają znikome pojęcie o kwestii komentowanej (vide pclab.pl), to prawie zawsze wchodzę sprawdzać właśnie to, czy ktoś owe głupoty napisał. I niestety za każdym razem czuję się w obowiązku prostować, korygować, by ktoś kolejny raz nie wyrażał opinii "zapożyczonych" z innych miejsc w internecie, tylko bazował na swoich doświadczeniach i własnej wiedzy, o ile to możliwe. Jeśli jednak możliwe to nie jest, może po prostu lepiej nie odzywać się? Ach, to by było za proste, w końcu to jest właśnie internet.

Trzeba bardzo uważać, by uniknąć problemu "wypalenia", opisywanego kiedyś choćby przez autora VirtualDub. Musi być na niego gotowa każda osoba, która chce się w internecie ujawnić z jakąkolwiek twórczością, inicjatywą - wszystko, co może się spotkać z opinią.

Zatem: Ostrożnie, Internet!

MSDN Magazine Reader

2008-01-29T12:08:00.001+01:00

Gdy wychodził .NET Framework 3.0, Microsoft wraz z New York Times stworzył narzędzie do czytania najświeższych artykułów przechowywanych lokalnie, wykorzystujące mechanizmy synchronizacji i powalający na kolana interfejs użytkownika stworzony w Windows Presentation Foundation. Teraz w takiej formie, choć już nie tak samo efektownej, można czytać MSDN Magazine. Polecam!

WikiSpider - zabawa dla geeków :)

2008-01-25T14:32:00.001+01:00

Daniel niedawno zaproponował pewną zabawę dla programistów-geeków. Polega ona na stworzeniu aplikacji wspomagającej szukanie jak najkrótszej ścieżki między dwoma dowolnymi hasłami na Wikipedii. Była to okazja do zapoznania się bardziej praktycznego z paroma bardzo zachęcającymi nowościami w C# 3.0, przy których Java niestety wygląda trochę jak relikt (choć ją uwielbiam). Podjąłem wyzwanie, stworzyłem coś takiego, wykorzystując m.in. LINQ to XML, inicjalizatory konstruktorów, automatyczne atrybuty klas i kilka mniejszych ciekawostek (np. operator ??, typy anonimowe).

Miałem okazję też zauważyć, że w Visual Studio 2008 dodano sporo opcji refactoringu kodu - kapsułkowanie, zmiana nazw, porządkowanie importów, usuwanie tych zbędnych i sporo innych możliwości - prawie jak w Eclipse (choć przynajmniej większy porządek w menu kontekstowym). ;)

Ciekawe swoją drogą, czy ten refactoring działa z rozumieniem kodu. Świetne też są pewne niewielkie detale - przy świeżo napisanej nazwie obiektu, klasy, zmienionej nazwie dowolnego elementu kodu, proponowane jest w tagu inteligentnym rozwiązanie - czy to refactoring, czy dodanie using, czy uzupełnienie do pełnej nazwy w przestrzeni nazw. Dodatkowa niespodzianka - przytrzymajcie CTRL mając rozwiniętą listę podpowiedzi IntelliSense. :)

Rozwiązanie konkursu w niedzielę! Potem szczegóły na temat programu i link do instalacji ClickOnce. ;)

Technorati Tagi: C# 3.0,Wikipedia,coding,geeks

Vista i ICH8 - po kłopocie

2008-01-10T18:12:00.001+01:00

Ostatnimi czasy sporo się nainstalowałem Windows na moim komputerze stacjonarnym. Pozornie problemy zaczęły się po zmiane dysku na Seagate Barracuda 7200.10 - bo czas już było zamienić czymś "staruszka" Maxtora DiamondMax 10. Ponieważ systemem instalowanym była uparcie moja Vista Ultimate (otrzymana od Microsoftu za aktywny udział w beta-testach), wina spadała zazwyczaj na nią, bo to nowe, bo to nie wiadomo jak stabilne tak naprawdę. Problemy objawiały się a to niemożnością w ogóle zainstalowania systemu, uszkodzonych plikach systemowych po paru dniach użytkowania i notorycznymi BSODami przy przejściu systemu w stan uśpienia lub zaraz po jego powrocie. W międzyczasie także podejrzaną była moja świeżo zakupiona Sky Star 2, jednak i tutaj problem nie leżał.

Winę za ten wielomiesięczny chaos ponosi tylko i wyłącznie chipset napędzający moją płytę główną - Gigabyte GA-P965-S3, a dokładniej wbudowany kontroler SATA w ICH8! Okazało się że problem polegał na nieobsługiwaniu (oficjalnemu) przez niego trybu AHCI. Nie wiedząc o tym i nie chcąc za bardzo pracować z nowoczesnym dyskiem w trybie IDE (straciłbym NCQ, hotplug i inne przyjemności), ów tryb włączałem w BIOSie - w końcu pozwalał, to może, jak często bywało, producent "zhakował" chipset i wyciągnął z niego nieco więcej funkcjonalności. Płytę zmieniłem parę miesięcy przed zmianą dysku - problem w tym czasie się nie ujawniał, bo Maxtor tak "zaawansowany" nie jest.

Moja płyta ma na pokładzie także osobny kontroler SATA, ale zazwyczaj sceptycznie do tych "wynalazków" podchodzę, to też nie chciałem z niego korzystać w ogóle - był zupełnie wyłączony. Przełączyłem się na niego jednak, w ICH8 wyłączyłem AHCI, zainstalowałem od nowa Vistę i nagle jak ręką odjął. Instalacja bez zająknięcia (choć z pendriva było trzeba sterownik załadować), działanie dysku bez zarzutu, a Sleep stabilny jak skała.

Choć Vistę uważam ogólnie za świetny system (już słyszę te pokpiwania "ekspertuf"), także pod kątem czysto użytkowym, te problemy wystawiały moją cierpliwość i zaufanie do niej na ciężką próbę. Co poradzić, że wracając do XP czuję się jak na wygnaniu z ziemi obiecanej, czas Linuksa na desktopach jeszcze nie nadszedł i szybko nie nadejdzie (choć robi się ciekawie, szczególnie w segmencie urządzeń mniejszych i tych zupełnie kieszonkowych), Apple obraża mnie napędami Combo w sprzęcie w roku 2007, a dobrej alternatywy dla Office 2007 (szczególnie OneNote) nie ma.

Teraz mogę znowu się cieszyć w pełni funkcjonalnym i sprawnym kompem. I nawet nie muszę czekać na SP1, bo większość usprawnień wydajnościowych już została wypuszczona przez Windows Update w ciągu paru ostatnich miesięcy. :)

Viśta wio!

Gmail and IMAP

2007-10-25T11:27:00.000+02:00

Finally. Welcome to 1995, Google! The feature hasn't appeared on my account yet, but it's great to know they did it. I was already thinking about fetching mail from gmail to my main imap account but I would miss tags and stars. Though as Gmail's IMAP implementation doesn't support IMAP standard "replied" mark, I'll have to consider doing it anyway. We'll see.

Co po reinstallu?

2007-10-10T00:13:00.000+02:00

Każdy ma swój zestaw standardowych, potrzebnych do życia aplikacji, które od razu po zainstalowaniu systemu ściąga w najnowszych wersjach i instaluje, gdyż bez nich jak bez ręki. Mój zestaw nie wyróżnia się zbytnio, ale niemniej życie ułatwia bardzo.

Notepad++: świetny, szybki, podświetla składnię, dodaje opcję bezpośredniej edycji w menu kontekstowym Explorera
Paint.NET: Bardzo rozbudowany zamiennik systemowego Paint, stworzony w .NET przez pracownika Microsoftu. W pełni darmowy, obecnie wersja 3.10.
7-Zip: Kombajn kompresujący i dekompresujący wszystko co potrzeba, dodatkowo we własnym, bardzo efektywnym formacie 7z.
Foxit Reader: Bardzo szybki i lekki czytnik PDFów. Rewelacyjna alternatywa dla Adobe Readera.
Google Pack: W obecnej postaci składa się na niego Google Talk i Firefox (2.0.0.7) with Google Toolbar. Google Talk ma dla mnie tą przewagę nad innymi klientami sieci XMPP/Jabber, że historia rozmów jest zapisywana na serwerze, co w moim przypadku jest ekstremalnie przydatne, gdy prowadzę rozmowy ze znajomymi z przynajmniej trzech lokalizacji. A że często w czasie rozmowy przekazujemy sobie różne przydatne informacje, można je łatwo stracić, choćby zapominając o zgraniu kopii zapasowej przy reinstallu. No i prosty interfejsik, świetnie działający transfer plików, jak i powiadomienia o nowej poczcie na skrzynce gmail.
OpenOffice: "Prawie" Office, choć do pierwowzoru jeszcze mu nieco daleko, ale z każdą wersją dodają niezłe ciekawostki. Z ostatnich (2.3)warto nadmienić eksport dokumentu do mediawiki, formatu znaczników wykorzystywanego w MediaWiki (engine Wikipedii).
PuTTY i WinSCP.: Dwa najważniejsze narzędzia do komunikacji za pomocą protokołu SSH. Pierwszy to głównie terminal, drugi transmisja plików (SCP, SFTP, ale i FTP).
Unix Utils: Natywne porty dla Win32 niektórych narzędzi GNU. Szczególnie przydatny jest wget.
Sysinternals: Niesamowite narzędzia przydatne w mniej lub bardziej awaryjnych sytuacjach, choćby Autoruns, Process Explorer.
JkDefrag: Prościutki i w pełni wykorzystujący Defrag API z Windows defragmentator. W wersji okienkowej, command line i w formie wygaszacza ekranu. W pełni darmowy. Obecnie wersja 3.26.
BurnCDCC: Bardzo prosta i użyteczna wypalarka CD/DVD/BluRay - świetne uzupełnienie dla równie użytecznych funkcji wypalania płyt w Viście.
Eclipse: Najlepsze pod słońcem środowisko programistyczne dla Javowców i nie tylko. Wraz z PHP Development Tools, jest także znakomite do pracy nad projektami PHP. Świetnie się także nadaje do edycji javascriptu, plików xml, css. Wszędzie podpowiadanie składni, porządkowanie kodu źródłowego. Także bardzo dobre wtyczki dla C/C++, Pythona, Perla, obsługi serwerów SQL, a nawet tworzenia diagramów UML czy edycji plików gettext. Obecnie wersja 3.3.
Visual Studio 2005 SP1: Instaluję także od razu, choć z racji ostatniego mojego otwierania się na wieloplatformowość, nie korzystam zbyt intensywnie, ale jak coś trzeba naklepać pod Windows, to jest to najlepsze IDE. Kropka. Muszę się tylko zorientować, jak wygląda praca z Qt Open Source pod toto. Bo właśnie chyba pod Qt będę pisał programy dowodzące mej tezy pracy magisterskiej. Jak nie będzie wygodnego sposobu, uśmiechnę się do ukochanego WTL. ;)
Windows Live Writer: Bardzo wygodny w użyciu edytor blogów spod marki Windows Live - pracuje z Bloggerem, Windows Live Spaces i innymi systemami wystawiającymi web services w formacie MetaWebLog i Atom API.
Steam z wykupionym dawno temu Half-Life 2, Counter Strike:Source i Half-Life: Episode One: Nie ma to jak czasem nieco postrzelać do nieznajomych. ;) Hardkorowym graczem nie jestem, ale Office i Assault w CS:S to moje ukochane mapy.
Vista Codec Package: Wbrew nazwie nie tylko dla Visty. Minimalny potrzebny do odtwarzania wszystkiego zestaw kodeków, ładnie uporządkowany i prosta konfiguracja.
Windows Media Player Tag Support Extender: Dodaje do Media Playera i Media Center obsługę metadanych zawartych w formatach ape, mpc, flac, ogg i innych. Niektóre tylko do odczytu, inne wraz z zapisem.
Play Shoutcast Playlist in Windows Media Player: Daje możliwość otwierania stacji radiowych SHOUTCast w Media Playerze.

Do tego najnowsze sterowniki do poczciwej GeForce 6600GT, Leadtek WinFast PVR2000 i wbudowanego HD Audio na Realteku.

Poustawiałem sobie tak elementy środowiska programistycznego, Apache (2.0.59), PHP (5.2.3), MySQL (5.0.45-community), Zend Framework (1.0.2), Eclipse, że po reinstalacji systemu nic praktycznie nie trzeba robić, by je odpalić. Eclipse potrzebuje jedynie JRE (1.6u3), resztę ma wbudowaną. Konfiguracja apache nie wskazuje na konkretne dyski, a tylko katalogi, wszelkie inne ścieżki są względne, wirtualne serwery wskazują na katalogi w workspace eclipsowym, a ten wszystkie moje projekty synchronizuje z CVSem postawionym na Gentoo w pokoju na parterze.

Hm. Właściwie kogo to obchodzi? :D

Vista SP1 Beta - jest aż o tyle lepiej?

2007-10-09T23:38:00.000+02:00

Chciałem jeszcze raz sprawdzić dziwnie zachowujący się dysk Seagate 160GB, który niedawno kupiłem - nie mogłem na nim zainstalować Visty ani Windows 2008 w żadnej wersji pod ręką (beta 2, beta 3) i tylko na nim! Wszystkie inne dyski nie sprawiały żadnych problemów, żadne inne systemy także (choć dziś Ubuntu 7.10 beta też nie był zbyt przyjazny). Ostatecznie musiałem najpierw zainstalować Vistę na innym dysku, przenieść partycję systemową i konfigurować środowisko już w nowej lokalizacji.

Gdy udało się wszystko ustawić, tak jak ostatnim razem, wyskakiwały jak dzikie bluescreeny związane z zarządzaniem energią, prawdopodobnie spowodowane jakimś być może defektem tego dysku. Po zainstalowaniu Bety SP1 dla Visty (instalacja testowa przez Windows Update), problemy zniknęły, przynajmniej na to wygląda! Dysk niewiele ma roboty, nawet testowo ustawiłem wyłączanie go po 5 minutach nieaktywności. I rzeczywiście - nastaje po tym błoga cisza, od czasu do czasu tylko się uruchomi by zrobić jakieś "pierdnięcie" i wraca dalej do snu. Po bluescreenach ani śladu. Może to ta najnowsza aktualizacja zwiększająca niezawodność, która także w SP1 będzie standardowo? Kto wie. Poza znacznym przyspieszeniem operacji dyskowych i ogólnie wiele lepszą sprawnością systemu, zmian w SP1 za bardzo nie widać - zdecydowana większość usprawnień siedzi pod maską - choćby obsługa exFAT. Do wniosków jeszcze uciekał się nie będę. Jedno co od razu warto wspomnieć, to fakt że instalacja SP1 z Windows Update była bardzo szybka i bezbolesna. Żadnego wielogodzinnego mielenia dyskiem, zabierania kolejnych gigabajtów przestrzeni dyskowej. Ot 50MiB ściągnął, zainstalował, restart i mission complete! Oczywiście wartym wspomnienia "szczegółem" jest właśnie ogólne przyspieszenie systemu. Baaardzo in plus.

[en] Windows XP SP3 available for testing!

2007-10-05T01:11:00.001+02:00

I just got an email from connect.microsoft.com that XP SP3 Beta is now available for Vista SP1 Beta testers. Yay! English, German and Japanese versions can be put through their paces. Get ready to rumble!

Edit: Windows XP SP3 Release Notes (excerpt from included document):

What’s New in Windows XP Service Pack 3

New Functionality

The following is a list of functionality that is included with the service pack, which is not addressed by the included hotfixes and security updates.

Descriptive Security Options UI: The Security Options control panel in Windows XP Service Pack 3 now has more descriptive text to explain the settings and prevent incorrect configuration of settings.
Enhanced security for Administrator and Service policy entries: In System Center Essentials for Windows XP Service Pack 3, Administrators and Service entries will be present by default on any new instance of policy. Additionally, the UI for the "Impersonate Client After Authentication" user right will not be able to remove these settings.
"Black Hole Router" Detection: Windows XP Service Pack 3 includes improvements to black hole router detection (i.e., detecting routers that are silently discarding packets), and turns it on by default.
Microsoft Kernel Mode Cryptographic Module: Microsoft Kernel Mode Cryptographic Module (FIPS.SYS) is a FIPS 140-1 Level 1 compliant, general-purpose, software-based, cryptographic module residing at the Kernel Mode level of the Windows Operating System. It runs as a kernel mode export driver (a kernel-mode DLL) and encapsulates several different cryptographic algorithms in an easy-to-use cryptographic module accessible by other kernel mode drivers. It can be linked into other kernel mode services to permit the use of FIPS 140-1 Level 1 compliant cryptography. https://www.microsoft.com/technet/archive/security/topics/issues/fipsdrsp.mspx?mfr=true
Network Access Protection: NAP is a policy enforcement platform built into Microsoft Windows Vista, Windows Server 2008 (now in beta testing), and Windows XP Service Pack 3 (which includes the NAP Client for Windows XP, now in beta testing) that allows you to better protect network assets by enforcing compliance with system health requirements. With NAP, you can create customized health policies to validate computer health before allowing access or communication, automatically update compliant computers to ensure ongoing compliance, and optionally confine noncompliant computers to a restricted network until they become compliant. http://www.microsoft.com/technet/network/nap/napfaq.mspx
Windows Product Activation: As in Windows Server 2003 Service Pack 2, and Windows Vista, the user may now complete setup without having to provide their product key. They will be prompted for the product key as part of Genuine Advantage during subsequent use.

Previously Available Functionality

In addition to previously released hotfixes and security updates, some functionality included with the service pack was previously available as a separate download. The following is a list of such functionality. Where applicable, the Microsoft Knowledge Base article number is included.

Background Intelligent Transfer Service (BITS) 2.5: This is a required component for Microsoft System Center Configuration Manager 2007 and for Windows Live OneCare. The new features of BITS 2.5 help improve security. If you use BITS to transfer data, the new features also improve flexibility. This previously released update is detailed at Microsoft Knowledge Base article 923845 (http://support.microsoft.com/Default.aspx?kbid=923845).; This update for Windows Server 2003 and Windows XP helps simplify the creation and maintenance of IPsec filters, reducing the number of filters that are required for a Server and Domain Isolation deployment. The Simple Policy Update removes the requirement for explicit network infrastructure permit filters and introduces enhanced fallback to clear behavior. This previously released update is detailed at Microsoft Knowledge Base article 914841 (http://support.microsoft.com/Default.aspx?kbid=914841).
Microsoft Core XML Services 6.0: MSXML 6.0 (MSXML6) has improved reliability, security, conformance with the XML 1.0 and XML Schema 1.0 W3C Recommendations, and compatibility with System.Xml 2.0.
Microsoft Management Console 3.0: Microsoft Management Console 3.0 (MMC 3.0) is a framework that unifies and simplifies day-to-day system management tasks on Windows by providing common navigation, menus, toolbars, and workflow across diverse tools. This previously released update is detailed at Microsoft Knowledge Base article 907265 (http://support.microsoft.com/Default.aspx?kbid=907265).
Digital Identity Management Service (DIMS): DIMS makes it possible for users who log onto any domain-joined computer running Windows Server 2003 Service Pack 1 or higher to silently have all of their certificates and private keys available for applications and services.
Peer Name Resolution Protocol 2.1: This update enables Windows XP SP3-based programs that use PNRP to communicate with Windows Vista programs that use PNRP. This component was last updated at version 2.0, via an update that is detailed at Microsoft Knowledge Base article 920342 (http://support.microsoft.com/Default.aspx?kbid=920342).
Wi-Fi Protected Access 2: This update to Windows XP provides support for Wi-Fi Protected Access 2 (WPA2), which is the latest standards-based wireless security solution derived from the IEEE 802.11i standard. This previously released update is detailed at Microsoft Knowledge Base article 893357 (http://support.microsoft.com/Default.aspx?kbid=893357).
Windows Installer 3.1 v2 (3.1.4000.2435): Windows Installer 3.1 is a minor update to Windows Installer 3.0 that was released in September 2004. Windows Installer 3.1 contains new and enhanced functionality. Additionally, Windows Installer 3.1 addresses some issues that were found in Windows Installer 3.0. This previously released update is detailed at Microsoft Knowledge Base article 893803 (http://support.microsoft.com/Default.aspx?kbid=893803).

[en] Zend Framework 1.0.2 and still no mysqli utf-8 love

2007-09-27T22:24:00.001+02:00

I know the feature's still in progress but another new ZF version came out without any possibility to switch the mysqli adapter to utf-8 charset - any adapter to any charset actually! That makes me resort to little tweaking in the code to enable that functionality (and I really don't feel like subclassing the adapter). It would be really great if I didn't have to.

Przeprowadzka (znowu)

2007-09-25T16:13:00.000+02:00

Coś nie mogę zagrzać miejsca w "blogosferze" - oto kolejna przeprowadzka, tym razem pod skrzydła złego, wielkiego, wszystkowiedzącego Googla i jego Bloggera. Wcześniej był blox, potem Spaces Live.com - tamte z różnych względów mi nie odpowiadały - blox skopane API do zarządzania blogiem z zewnętrznych aplikacji, a na Spaces straszne problemy z przeglądarkami innymi niż IE 7 oraz niewygodny panel sterowania. Tutaj jakoś bardziej prosto, przyjaźnie, bliżej standardów i mam jeden login, no i to sexy zapisywanie wersji roboczej posta co parę minut, gr gr! Wygląda na to, że tutaj zawitam na nieco dłużej. :)

Zend Framework 1.0 jest

2007-07-05T23:25:00.000+02:00

Jedna z ciekawszych inicjatyw w nieco mało ustandaryzowanym światku PHP, wreszcie doczekała się pierwszej oficjalnej wersji. Zend Framework składa się z wielu przydatnych komponentów wspomagających tworzenie aplikacji webowych. Wśród nich znalazł się choćby bardzo elastyczny kontroler MVC, ACLe, obsługa sesji, walidatory danych przychodzących od użytkownika, obsługa poczty (w tym MIME), rozbudowane klasy obsługi baz danych (zarówno wspólne api dla różnych DBMSów, jak i funkcje ORM), web serwisów, prosta w użyciu klasa parsowania RSSów, obsługa przeróżnych metod "keszowania" treści, integracja z JSON i inne "ułatwiacze". Do tego obszerna i dość wyczerpująca dokumentacja! Jest on niezłą przykrywką strasznego miszmaszu, jakim jest zestaw funkcji standardowych PHP, a fakt że pochodzi prosto od Zenda narzuca wprost myśl, iż w komercyjnych zastosowaniach szybko zdobędzie uznanie i w ofertach pracy jego znajomość pojawi się jako wymagana umiejętność. ;)

Od jakiegoś czasu już śledzę postępy projektu, od czasu do czasu przymierzałem się, choć z braku tegoż nie mogłem poświęcić mu za dużo uwagi. Ale obiecuję sobie, że najbliższą okazję stworzenia "czegoś" WWW w PHP (choćby rozruszanie mojego najświeższego dziecka) wykorzystam do lepszego zapoznania się z ZF.

Polecam zarówno stronę frameworka, jak i kilka przydatnych tutoriali. To do pracy, rodacy! A tymczasem wracam do bardziej kolorowego światka.

[en] Philips Vesta Pro (PCVC680k) and Vista = works!

2007-06-17T01:08:00.002+02:00

I've been searching for a driver for my old webcam in order to be able to use it in Vista. It appears that it's not supported anymore and the driver's not in Windows Update or on Philips support pages. You can get a driver update from there, but it needs the original Installation CD, which I have probably lost. So I decided to isolate needed files from my Windows Server 2003 installation and try to use them on my shiny new Vista Ultimate. Guess what? It worked! Don't know how legal it is to share such files, but what the hell. Here they are. ;)

Good luck!

BTW: it's for Philips PCVC675k, PCVC680k and PCVC690k models anyway.

p.s. And it works nice as an Infrared cam too. ;)

Remember

2006-11-05T01:16:00.000+01:00

Remember, remember the fifth of November, Gunpowder Treason and Plot, I see no reason why gunpowder treason should ever be forgot.

A bo to dobry film był. ;)

Przed Wieniawskim

2006-09-21T22:55:00.000+02:00

Dziś postanowiłem się nieco ukulturalnić i skoczyć na jeden z koncertów należących do cyklu "Przed Wieniawskim", będącymi małą wprawką uczestników zakwalifikowanych do konkursu Wieniawskiego, który odbędzie się w dniach 14-29 października. Dziś występowała Marta Pawłowska przy akompaniamencie Joanny Zathey.

Przyznać muszę, że był to mój pierwszy w życiu solowy koncert skrzypcowy, mimo że na skrzypcach grałem już niedługo po tym, jak się nauczyłem czytać. Oficjalną karierę skrzypka zakończyłem praktycznie w siódmej klasie szkoły podstawowej, ale miałem jeszcze sporo czasu i okazji, by sobie pójście na taki koncert zafundować. I co? I ... pstro!

Marty umiejętności techniczne i interpretacyjne faktycznie są imponujące, ale zdziwiło mnie, że nie zrobiły na mnie sporego wrażenia, a takiego się spodziewałem po pierwszym doświadczonym na żywo koncercie. Całą drogę powrotną do Koziegłów mi to po głowie chodziło, ale do żadnego wniosku dojść nie pomogło. Słuchało się bardzo dobrze, repertuar bogaty i ambitny, ale... brakowało mi czegoś. Być może brakowało czegoś, czego jest nieco więcej na koncertach muzyki "okołojazzowej" - luźniejszej atmosfery i większej muzycznej swobody. A może powodował to niedokalafoniowany smyczek czy coś, z czym także miewałem problem - struna wchodząca w irytujące piszczenie przy nie do końca zdecydowanym przejściu na nią (może brak rozgrzania?). ;)

Mimo tego podobało mi się, nawet bardzo i idę we wtorek na następny, tym razem pokaże co potrafi Anna Maria Staśkiewicz przy akompaniamencie Marcina Sikorskiego. Sprawdzę czy moje malkontenckie nastroje znowu wezmą górę nad chęcią skonsumowania dobrego kawałka sztuki.

Priorytety

2006-09-19T20:18:00.000+02:00

Są ludzie, którzy potrafią sobie postawić właściwe priorytety, gdy chodzi o przywiązanie do rzeczy materialnych:

Hi Katie, someone has stolen my car in Bratislava (a beautiful BMW X3)! Thats not the real problem but: My CD "piece by piece" was in the car!!! As I love this CD I say to the thief: Send it back to me, my address you find in the car. And to you Katie: Great musician - stay as you are and keep on making your music

Z księgi gości na oficjalnej stronie mojej ulubionej artystki.

Słodkie ptaszyny w Sopocie

2006-09-04T23:39:00.000+02:00

Kto ostatnie dni spędził w jaskini lub go to po prostu nie obchodzi, nie wie, że w sobotę w Operze Leśnej wystąpiła Katie Melua i jakiś tam mało znaczący artysta, bodajże Elton John, nieistotne. ;)

Katie jak zwykle pokazała, że nie jest krótkotrwałą gwiazdką jednego hiciora, gdyż asów w rękawie ma znacznie więcej i część z nich wyciągnęła na koncercie. Średni, ale niesamowicie popularny "Nine Million Bicycles", świetny "Shy Boy", równie znakomity "Spider's Web" (coś dla informatyków ;) ), poruszający "Piece by Piece" i okręt flagowy, główny przyczynek jej oszałamiającego sukcesu - "Closest Thing to Crazy", kokieteryjny "My Aphrodisiac is You", to tylko niektóre z efektów jej i Mike'a Batt'a znakomitej roboty. Odpuściła sobie genialny "Call Off the Search" czy śliczny cover Cure, "Just Like Heaven", uroczy "Thank You, Stars", "Belfast (Penguins and Cats)", "I Cried for You", "Blame It on the Moon", "Crawling up a Hill", tradycyjnie nie zagrała "I Do Believe in Love" (nie grała go od czasu nagrania do albumu - shame on you, Ketevan), (pre)historyczny "Faraway voice" (dzięki niemu praktycznie zaczęła współpracę z Battem) czy własną, bardzo udaną interpretację "Anniversary Song" Evy Cassidy, nie wspominając o uroczym utworku napisanym przez nią przy prasowaniu, "Shirt of the Ghost". Występ zakończyła jednak w dość wybuchowym stylu - "On the Road Again". Nice.

Oczywiście sukces występu to nie tylko jej głos, ale i świetne wsparcie muzyków - szczególnie mnie porwał skrzypek i pianista. Koncercik najwyraźniej bardzo się podobał recenzentom

Piosenkom z jej płyt nie można odmówić uroku, wdzięku i delikatności. Ale słuchając młodziutkiej Gruzinki na żywo, przekonałem się, że realizatorzy studyjnych nagrań nie wyeksponowali jej wszystkich możliwości. Spodziewałem się kruchej i dziewczęcej piosenkarki, a usłyszałem artystkę obdarzoną wielkim i mocnym głosem. [...] Jej atutem są niezwykle udane kompozycje. To wielki talent, który będzie się rozwijać - Rzeczpospolita

W sobotę przed Eltonem wystąpiła zmysłowa Katie Melua, która swoją delikatnością potrafi ukoić nerwicę każdego słuchacza i widza - Gazeta Wyborcza

Ku uciesze fanów, psycholi i zauroczonych i ciekawskich, nagrałem koncert, zakodowałem do XViD z MP3 i udostępniłem przez BitTorrent oraz QuickSharing.

p.s. Czy wspominałem, że lubię jej muzykę? :]

Z persystencją rozterki

2006-09-04T23:06:00.000+02:00

Mój frejmłork webowy, zastosowany w pdaclub działa sposób nieco odmienny od MVC, ale gdyby się tam spróbować tej metodyki doszukać, to pewnie by się dało. Nie mam jednak jednego, wspólnego kontrolera frontowego. Różnymi funkcjami frameworka zajmują się różne skrypty, odseparowałem do osobnego katalogu skrypty akcji typu cynk, kontakt, wysyłanie komentarza.

Konsola administracyjna z kolei to nieco inny twór - te kwestie rozwiązuje na swój sposób, chyba bardziej zbliżony do MVC, gdyż wszystkim zajmuje się jeden skrypt, który zależnie od modułu i akcji wywołuje odpowiedzialne za nie skrypty, wykorzystując też podane parametry.

Wszędzie mam przynajmniej dobrą separację logiki od prezentacji, jednak dopiero porządnie jest to wykonane w nowej wersji Content Managera, który zadebiutuje najpierw jako intranet Urzędu Gminy Granowo, później rozbuduję o stronę internetową dla interesantów, która pozwoli załatwiać różnorakie sprawy urzędowe, sprawdzać ich stan, poczytać najnowsze wpisy do BIPu, jak i ponarzekać na gminę na forum.

Otóż kwestia samej prezentacji jest rozwiązana na zasadzie javowych resourców. Mam osobne pliczki językowe, które zawierają klucze i wartości różnych elementów interfejsu użytkownika. W szablonach stron wywołuję je tagami a'la {@zmienna}, gdzie owa zmienna jest wyszukiwana w zasobach i wybierana z pliku odpowiedniego dla aktualnego wybranego w przeglądarce. Jeśli chodzi o kwestię kontrolera i akcji, nadal występują różne skrypty dla różnych stron, jest jeden skrypt zajmujący się wywoływaniem odpowiednich metod modyfikujących informacje w portalu. Ponieważ zazwyczaj takie informacje modyfikuje się przez POST lub GET, zestaw tych klas to form-processors. Każda akcja obsługiwana jest przez osobny skrypcik, rozszerzający podstawową klasę, zawierającą metody odbierania z formularza/urla informacje, których się skrypt spodziewa, oczyszczenia ich z niebezpiecznych treści (XSS), udostępniającą też możliwość stworzenia redirecta http w razie potrzeby (akcja wymaga zalogowania lub wyższych uprawnień). Całość napisana jest w pełni obiektowo, choć muszę jeszcze wszystko dostosować do obiektowości PHP5, gdzie widać już oznaki cywilizacji.

Widok, kontroler – ok. A co z modelem? A tutaj są na razie dwie, właściwie trzy warstwy. Pierwsza to konkretne funkcje obsługi baz danych w PHP. Druga to warstwa abstrakcji - wspólny interfejs dla poszczególnych baz danych. Klasy dają możliwość zabezpieczania zapytań przez stosowne dla danej bazy ocytowywanie (quotowanie ;) ) wartości, dobierają też do zapytań ograniczanych albo LIMIT, albo TOP, zależnie czy to baza ANSI, czy MS. Nie wiem czy jednak pomysłu Microsoftu nie zbojkotować i zupełnie porzucić obsługe SQL Servera. Bo niby jak wygodnie wybrać z bazy dane stronicowane, np. drugie 20 najnowszych newsów? A jeśli chcę 20 od końca wybrać? A jak takie coś dla tabel łączonych zrobić? W MySQL czy od niedawna w PostgreSQL to jest prawie zawsze po prostu tak:

SELECT

 * FROM news ORDER BY date DESC LIMIT 10 OFFSET 10

Aż boję się próbować wymyślić, jak to zrobić w bazach bardziej "czystych", zgodnych z ANSI SQL, szczególnie z joinami. Może ktoś ma pomysły? Brzydactw typu zagnieżdżone SELECTy w zagnieżdżonych SELECTach nie akceptuję. ;)

Trzecia warstwa to coś a'la DAO. Są obiekty reprezentujące odpowiednie tabele w bazie i obiekty zajmujące się manipulacją na bazie za ich pomocą. Obawiałem się tutaj pewnego problemu od początku, ale chciałem sprawdzić, czy może da się to rozwiązać jakoś cywilizowanie. Co z joinami? Co jeśli dane o użytkowniku w systemie mam podzielonego między różne tabele, zawierające różne szczegóły? W jednej te podstawowe, jak login, data rejestracji, hasło, email. W drugiej szczegóły, jak nazwisko, data urodzenia, płeć. W trzeciej dane obywatela, tj. miejsce urodzenia, pesel, adres pocztowy, adres zameldowania stałego, tymczasowego, a w innej tabeli dane pracownika urzędu - biuro, telefon, stanowisko, fotka, wymiary (no, tu się zapędziłem). Do tego tabela z różnego typu własnościami uzytkownika - strona WWW, dodatkowe adresy email, komunikatory, preferencje w portalu, forum, połączona ze słownikiem wiele-do-wielu (można mieć np. kilka komunikatorów). I co teraz? Otóż to.

Postanowiłem zmienić nieco podejście i uczynić dla takiego zestawu tabel jeden obiekt, reprezentujący użytkownika. Zawierałby on dane na temat tabel "uczestniczących", byłby świadomy takich zagadnień jak klucze obce, klucze główne, a pobieranie informacji by polegało na deklarowaniu, które pola zechcę otrzymać i w zależności od tego generowałby odpowiednie zapytanie, razem z tworzeniem joinów i uwzględnianiem istnienia wielokolumnowych kluczy głównych. Do tego dochodziłaby możliwość keszowania słowników w pamięci lub w plikach na dysku, co by pozwoliło nieco zapytania odchudzić w czasie pracy systemu. Taka klasa zawierałaby zatem także informacje, która tabela to słownik, czy ów słownik może być przechowywany w pamięci podręcznej. Zbędne by było sprawdzanie w bazie daty modyfikacji słownika, bo już sama modyfikacja by przechodziła przez klasę. Co na to jury?

Tour de Bornholm - czwartek

2006-09-04T22:12:00.000+02:00

Noc spędzona na zapobieganiu dobrania się kreta do naszych zapasów, w drugim namiocie natomiast straszył skarpetkowy potwór. Ale udało się wyspać. Przy śniadaniu dowiedzieliśmy się, że choć obecnie pogoda jest całkiem znośna, to późniejszy rozwój wydarzeń może być już nieciekawy. Postanowiliśmy ruszyć już dziś i dotrzeć do Ronne, gdzie sobie już do soboty przenocujemy, by nie trafić z pełnym oprzyrządowaniem pod strugi deszczu. Musieliśmy załatwić formalności z mało sympatycznym kierownikiem do południa, inaczej by z nas próbował ściągnąć za kolejną dobę.

Ruszyliśmy zatem w najdłuższą jednorazową trasę tych wakacji, a tym samym najciekawszą i choć nie wyczerpującą, to jednak z wielką satysfakcją mijaliśmy tablicę Ronne. Droga nie kryła żadnych niespodzianek, za to wysiłek poświęcany podróży był nam wielokrotnie wynagrodzany przepięknymi pejzażami oraz niezapomnianymi zjazdami. Na niektórych z nich niemal plątały mi się nogi na pedałach, nawet na najwyższym przełożeniu, a do tego potrzeba co najmniej 50km/h. Mniam. Wygięte koło Magdy i zdrowy rozsądek nie pozwalał całej grupie poruszać się z takimi prędkościami, więc w pewnym momencie nieco odstawiłem grupę. Gdy zorientowałem się, że dookoła żywej duszy, przystanąłem na przydrożnym parkingu, który prowadził do "okna" z prześlicznym widokiem na morze i zejściem po skarpie na plażę. Nie chciałem z kolei przegapić przejazdu peletonu, więc cupnąłem tylko na ławeczce, czerpiąc łyka wody. Po chwili już byłem gotów do dalszej jazdy, a tutaj wciąż współpodróżników nie ma! Po paru minutach zaczęli się jednak powoli pojawiać. Okazało się że zrobili postój z kilometr ode mnie. Wszystko wróciło do normy, pełną, silną grupą zmierzaliśmy do celu, odległego już tylko 8 kilometrów. Po drodze prześcignęła nas polska grupa rowerzystów-wyczynowców. Tomek podczepił się pod peleton i sunął z nimi kolejne parę kilometrów. Ostatni z ich grupy spoglądał raz po raz niepewnie za siebie, nie mogąc się najpewniej nadziwić, jak ich tempo może utrzymać facet na góralu z 25-kilogramową przyczepką.

Niedługo potem pojawiła się już dość znajoma granica Ronne. Miałem ochotę zsiąść z roweru i ucałować tabliczkę. Zatrzymaliśmy się oczywiście przypadkiem w pobliskim Netto na małych zakupach. Wkrótce jednak zebraliśmy się w sobie by dotrzeć już do znanego z minionego weekendu noclegu. Chwila odpoczynku, rozbicie namiotów i ... dłuższa chwila odpoczynku. ;) Niektórym się jeszcze chciało przejechać na plażę, która się okazała być całkiem niedaleko pola. Pojedliśmy, myju myju, ja i Tomek walnęliśmy się na ławkach oglądając wreszcie w większości czyste niebo, przysypiając od czasu do czasu. Udało się dojrzeć kilku spóźnionych uczestników wycieczki zwanej Perseidami, zaobserwować kilka przemykających przez kopułę nieba satelitów. ISS prawdopodobnie tego wieczora nad nami nie przelatywała, ale już nie mieliśmy ochoty tego sprawdzać.

Ktoś kogoś chyba bardzo nie lubił

2006-09-02T00:00:00.000+02:00

Albo cały filmik to wkręt wykonany przez "ofiarę", albo to ją nieźle "koledzy" wrobili. :>

Tour de Bornholm - środa

2006-08-24T22:14:00.000+02:00

Środa - niezła pogoda mode on! Pobudka bez stukających w namiot kropli deszczu. Nareszcie. Podejrzanie to wygląda. Poprzedniego wieczora zaszły decyzje odnośnie drugiej grupy podbicia Christianso. Z wszystkich chętnych nie wykruszyli się tylko najwytrwalsi - Natalia i Tomek. Po ich wrażeniach po powrocie i powstałych zdjęciach można wnioskować, że warto było, ale ja i tak nie żałuję możliwości pobyczenia sobie ponownie przez większość poranka. Zanim jednak wytrwała dwójka wyruszyła w rejs, zjedliśmy śniadanie, określając ostatecznie, kto zostaje i co reszta zrobi z tym czasem. 15 km od Gudhjem jest do odwiedzenia jakaś tam jaskinia, podobno głęboka, ciemna i tajemnicza. Przewodniki polecały to miejsce, więc postanowiliśmy sprawdzić, co tam ciekawego jest. Daleko jednak nie zajechaliśmy - Magdzie się tylne koło samo wygło. :P Tak się wygło, że jechać nie dało. Pokrążyliśmy po Gudhjem w poszukiwaniu serwisu rowerowego. Ta środa była jakaś wyjątkowa - prawie nikt nie pracował, dzieci poszły po wakacjach do szkoły (ale w środę?!), mechanik samochodowy miał urlop, a najbliższy rowerowy operował w Nexo. Krążenie trwało na tyle długo, że nie było sensu jechać do tej jaskini. Zapadła decyzja zwinięcia się przez Drugi Namiot i ruszenia wcześniej, by Magda w pośpiechu nie miała okazji sprawdzenia, jak to jest być przejechanym przez własny rower - musieliśmy całkowicie rozluźnić tylny hamulec. Zostałem w efekcie sam, choć nie na długo. Natalia i Tomek dotarli, zwinęliśmy i swoje manatki i ruszyliśmy w drogę. Trasa była całkiem przyjemna, choć parę wyczerpujących podjazdów oczywiście było. Cierpienia wynagrodziły nam jednak przeurocze ścieżki rowerowe prowadzące przez pola pszenicy (żyta lub whatever :> ), ale i zjazdy przywołujące przebłyski wspomnień z całego życia. ;) Po drodze wstąpiliśmy na lody na rynek w Swaeneke.

Granicę Nekso, jako wytrawny kolarz, przekroczyłem oczywiście pierwszy. Zjazd na pierwsze większe pole kempingowe okazał się wyborem trafionym - ekipa już tam była, negocjowała ceny noclegów, dowiadując się też o ceny wynajęcia domków. Oferta może i atrakcyjna, ale nie mieliśmy pod ręką własnych pościeli... Pozostaliśmy przy namiotach, które szczególnie chętnie rozbijał Łukasz.

Kierownik pola był lekko buraczany, ale wszystkie formalności udało się bez problemów załatwić. Wybraliśmy całkiem dogodne miejsce, tylko nieco jakby kamieniste - śledzie z trudem powbijaliśmy, w wiekszości tylko najwyżej do połowy. Za to jednak 50 metrów od małej skarpy, prowadzącej na kamienistą, krótką plażę - słodko. Nekso jest miejscowością wysuniętą najbardziej na wschód na Bornholmie, więc obiecujące były perspektywy na poranną sesję fotograficzną. Trzeba było jednak coś zjeść, więc pozostawiliśmy bagaże i ruszyliśmy do miasta na polowanie. Miasto - widmo. Pustki na ulicach, wszystko zostało najwyraźniej jeszcze przed paroma chwilami pozamykane. Wskoczyliśmy do małego samiku zaopatrzyć się w niezbędne do życia produkty - m.in. piwo, colę i marmoladę malinową. Ceremonię kolacji odbyliśmy w wytwornej kuchni. Posiłkowi towarzyszył mecz Polska-Dania w ... TVP2. Wśród całej rzeszy polskich kibiców zasiadło też paru odważnych duńczyków. Jak zwykle naszej drużynie zabrakło szczęścia, zupa była za słona, więc przegraliśmy.

Na jedzeniu kolacji nie zakończyliśmy - gadaliśmy do późna, wieczór całkiem pogodny i ciepły, zapowiadała się i ładna noc. Ha ha ha... Jasne.

Windows Live Writer

2006-08-24T00:21:00.000+02:00

Obecnie do blogowania używam będącego w fazie testów Beta programu oznaczonego banderą Windows Live - Windows Live Writera. Baaaardzo sympatyczny w obsłudze, edycja postów w trybie WYSIWYG, nawet z podglądem ostatecznej wersji bez publikowania, podstawowe formatowanie tekstu, zapisywanie do brudnopisu, edycja istniejących wpisów, obsługa wielu kont. Niemal udało mu się dogadać z bloksem gazety.pl, ale niestety ich API jest inspirowany API MetaWebLog i nieco przestarzałym Blogger API, choć może to wina programu, że nie działa z tymi interfejsami poprawnie. Na razie WLW mogę tylko do Spaces stosować. Polecam zapoznanie się wszystkim blogowiczom.

Tour de Bornholm - wtorek

2006-08-24T00:11:00.000+02:00

Lało pół nocy. Pogoda za bardzo nie poprawiła się rano, więc z planów popłynięcia na wysepkę Christianso wyszły nici. Chętni tych wrażeń przechadzali się za to po mieście, przesiedzieli w knajpce, odwiedzili jedyny na Bornholmie karmelowy sklep i dokonali ogólnego rozpoznania terenu. ;) Ja należałem do niewielkiej grupy niechętnych wyściubiania nosa spoza namiotu - miałem ambitny plan wysuszenia podmokłych ubrań, jednak kapryśna pogoda nie była zbyt pomocna. Nadrabiałem za to braki w lekturze, m.in. Kodu Leonarda da Vinci (tak tak, nie przeczytałem jeszcze) oraz "Red Storm Rising" Toma Clancy'ego, posłuchałem duńskiego radia (żadnych rewelacji), przespałem się. Jakaż sielanka, leniuchowanie na całego. Gdy wszyscy wrócili, posiedzieliśmy nieco pod dachem, dyskutując na przeróżne tematy. Po południu się nieco rozpogodziło, więc ruszyliśmy na miasto już cała grupą. Z pola kempingowego prowadziła tam m.in. dość urocza ścieżka przypominająca bardziej górski, kamienisty szlak, niż plażę pośrodku

Bałtyku. Potrzebne było nieco akrobacji, by nie brodzić po kostki w kałużach, ale w końcu przeszliśmy. Ponieważ głównym celem wyjścia było zaspokojenie głodu, wstąpiliśmy do wędzarni ryb. Sporo potraw było do wyboru, w tym szwedzki stół za 95 DKK, który dawał możliwość najedzenia się za tę kwotę do woli, ile dusza zapragnie. My jednak zadowoliliśmy się skromniejszymi potrawami, z których najbardziej typową była chyba ta znana w Londynie jako fish'n'chips, czyli filet z bliżej nieokreślonej ryby, frytki i surówka. Nie było to może specjalnie sycące, szczególnie dla Łukasza, który skusił się jeszcze na nieco fast-fooda za rogiem. Po posiłku obeszliśmy miasteczko, obfotografowaliśmy i wróciliśmy na chwilę do namiotów. Potem jeszcze postanowiliśmy w parę osób poprzechadzać się po skałach kształtujących plażę w Gudhjem. Oferowały niesamowite widoczki najbliższej okolicy - chyba jest to najbardziej obfotografowane miejsce całej wyspy. Było trzeba jednak uważać, by chodząc po "kamyczkach" nie wpaść pomiędzy nie i się co najmniej pocharatać. Ciekawa mieszanka typów skał tam się znalazła, bo nawet i na coś przypominającego granit czy marmur trafialiśmy, a na plaży można było znaleźć kamyki ze skały wulkanicznej - czarne, lekkie i wypełnione bąbelkami, niczym Maltesers. Nie znam się na skałkach, więc nie chcę nikogo obrażać tym opisem. ;)

Wieczorem nieco białego winka, rozmowy do zmierzchu, rzucanie w Magdę kamieniami, szybki bieg w rozkręcającym się deszczu do namiotów i ... znowu spać.

Nieco o nawigacji

2006-08-21T14:04:00.000+02:00

Temat stary jak samo WWW - intuicyjna nawigacja po stronie. Jeden z redaktorów A List Apart postanowił go nam przypomnieć. Przyjemnej, odświeżającej lektury. A Tour de Bornholm postaram się w tym tygodniu uzupełniać, zanim wszystko wyleci z glowy. ;)

Tour de Bornholm - poniedzialek

2006-08-17T14:14:00.000+02:00

Cudnie, naprawde cudnie! Ale moze od poczatku. ;)

Pobudka standardowa, dlugie sniadanie, pozbieralismy caly sprzet, zwinelismy namioty, dojezdzamy do recepcji i... ZONK! Przerwa do 15. Ehm. No dobrze. Po dlugich debatach doszlismy do wniosku, ze wiekszosc grupy pojedzie pod zamek Hammershus, a Tomek i Lukasz zalatwia formalnosci zwiazane z wyrejestrowaniem z pola. Tak tez uczynilismy. Oczywiscie sciezka rowerowa bardzo sympatyczna, zadnego strachu przed przejezdzajacymi ciezarowkami, pare przestojow na decyzje,ktoredy jechac. Po drodze trafilismy do miasteczka Hasle o bardzo, w porownaniu do Rønne, gorzystym charakterze. Spedzilismy pare milych chwil na fotkach w slicznym porcie, znacznie nizej od pozostalej czesci miejscowosci. Wdrapalismy sie z powrotem, przypadkiem trafiajac do marketu. Butelke napoju mlecznego i batonik pozniej bylismy w drodze. Oto przed nami 17-stopniowy zjazd na sciezke rowerowa. I nagle szczeki w dol. Nie dalo sie nie zatrzymac. Rozpostarl sie niesamowity widok morza, ktory nam towarzyszyl niemal cala pozniejsza droge do zamku. Kilkukrotnie sie zatrzymywalismy, by te widoczki uwiecznic. Szczegolnie imponujacy byl widok stromej skarpy kilka km dalej. Zazartowalem sobie, ze pewnie na sama gore bedziemy musieli wjechac. Smieszne. 20 minut pozniej wpychalismy rowery po superstromej sciezce pieszej, napotykajac raz po raz szydercze usmieszki mijajacych nas turystow, zmierzajacych w przeciwna strone. To byla niestety tylko zapowiedz drogi, jaka nas dalej czekala. Ciezkie podjazdy, szybkie lesne sciezki nachylone w dol, kryjace niespodzianki w postaci malych rowkow prowadzacych podczas deszczu wode, usiane slimakami bez skorupek, zazwyczaj pozbawionych tez zycia przez nieuwaznych rowerzystow. Po paru dosc wyczerpujacych podjazdach przerwa na pasace sie owce, potem widok kamieniolomu za malym wzniesieniem i chyba na szczycie skarpy kapliczka. Potem przewazaly mniejsze i wieksze zjazdy, szybkie, ale ostroznosc trzeba bylo zachowac. Dotarlismy do rozjazdu - lewo chyba Hammersø, prawo Allinge, gdzie to podobno mial byc ow zamek, po paru ustaleniach. Okazalo sie ze wlasciwa droga byla ta pierwsza, czesc grupy jednak nieswiadomie sie odlaczyla. Pierwszy widok zamku robil niezle wrazenie. Wrecz ksiazkowy przyklad - na sporym wzniesieniu, otoczony dolinami, widok niezly. Podjechalismy roznymi drozkami na miejsce, skad mozna bylo juz do ruin trafic pieszo. Nieco jeszcze poczekalismy na reszte, gdy sie okazalo sie juz z Allinge nie dojada, ruszylismy zadki ku zamkowi. Wczesniejsze wrazenia sie potwierdzaly, a potegowaly je wszechobecne kruki. Jeszcze brakowalo (akurat, kurde mol) burzy z blyskawicami, by dopelnic obrazka. Weszlismy do ruin, czesc chyba konserwowana. Musiala to byc osada, bo naprawde sporo przestrzeni. Co jednak zapieralo dech w piersi to widok na morze, okoliczne laki, zagrody z pasacymi sie owieczkami. Jak podroz w czasie. Widocznosc byla genialna, totez szczegolnie widok zblizajacego sie zachodu slonca i statkow na pelnym morzu sprawial, ze tam by warto bylo spedzic wiecej, niz tylko marne pol godzinki. Ale czas gonil, wspoltowarzysze podrozy czekali w Allinge, wiec trzeba bylo ruszac. W drodze pierwsza powazniejsza przeszkoda techniczna. Oto powstala w mojej lewej sakwie dosc pokazna dziura. Poki jest tam spiwor lub kurtka, wszystko w porzadku, powinienem przetrwac do powrotu, ale koniec z szalenstwami na drozkach. Te i tak sie balem uprawiac, przez dosc niestabilne juz tylnie kolo, przypominajace skrzeczacymi, luznymi szprychami, ze trzeba sie nim wreszcie zajac i nie wjezdzac tymczasowo na wieksze krawezniki. Pare kolejnych ciezszych podjazdow i znalezlismy sie na pol przenicy, poprzecinanych fenomenalnymi sciezkami rowerowymi. Widok naprawde przeuroczy, zapach niesamowicie odswiezajacy. Pysznie! Odtad przejazd do Allinge to bylo wlasciwie pokonywanie zakretow i kontrola nadmiernie rozwijajacej sie predkosci zjazdu, zakonczony na wrecz gorzystych uliczkach miasteczka. Po batoniku i lyku wody ruszylismy w dalsza droge. Robilo sie pozno, ale wolelismy dotrzec na dwie noce do Gudhjem. Po drodze jednak doszedlem do wniosku, ze Bornholm jest szczegolnie wymarzony dla rowerzystow-psychopatow-sadomasochistow. Jesli nie spore zjazdy, przy ktorych mozna bylo nabrac niezle predkosci, to znowu gigantyczne miejscami podjazdy, maksymalnie wyczerpujace. Dotarlismy na miejsce o calkiem rozsadnej porze. Na chwiejacych nogach porozgladalismy sie za noclegami i dotarlismy na pole namiotowe. Od szefowej dowiedzielismy sie paru szczegolow i pojechalismy wybrac miejsce i rozbic namioty. W oddali zagrzmialo dosc groznie, ale nie wygladalo by nas ta burza szybko zlapala. A jednak - rzesisty deszcz bardzo przyspieszyl operacje. Natalia miala tradycyjnie problemy z odpieciem sakw, ale ogolnie poszlo dosc sprawnie. Spotkalismy sympatyczna pare Polakow, choc to nie byli jedyni. Sporo ziomkow przyjechalo stamtad, dokad my dopiero zmierzalismy - Nexø. Kolacja przy konczacym sie deszczu. Gdy ja skonczylismy, niebo nieco odslonilo gwiazdy, ale na obserwacje Perseid bylo juz za pozno i spac sie za bardzo chcialo. I nadeszla ulewa...

p.s. Pozdrowienia dla wiernej Czytelniczki! ;)

Tour de Bornholm - weekend

2006-08-15T09:31:00.000+02:00

Trudno nieco pisac dziennik (a nawet dwudziennik) bedac lekko wstawionym, ale mam nadzieje ze przesadnie chaotycznie nie bedzie. Podroz zaczelismy od wyjazdu pociagiem w relacji Poznan-Swinoujscie, by tam przenocowac w schronisku mlodziezowym. Padlismy ofiara zywotnosci dosc sporej grupy dzieci w wieku podstawowoszkolnym - halasy, bieganie, pryskanie sie dezodorantami - ot standardziki. Po rozbiciu sie w pokoju, ruszylismy jeszcze na miasto na male zakupy. Korony, picie i przekaski na najblizsze dwa posilki. Bedac od 7:30 na nogach, przeskakujac kolejne klody utrudnien w osiagnieciu pelnego stanu gotowosci do ponadtygodniowej podrozy, nie nadawalem sie do funkcjonowania juz kolo 22. Tego stanu nie niwelowala, jak zazwyczaj, dostepnosc kompa, wiec nic nie przeszkadzalo, by sobie taki luksus zafundowac - bardzo ucieszyla mnie jednomyslnosc naszej grupy. :) Pobudke w sobote zaplanowalismy na 6:30, by spokojnie wyrobic sie na odprawe promu do Rønne. Brzmialo to dosc nierealnie, ale dzieki wczesnemu kimnieciu sie wieczorem, taka pobudka wyszla nawet dosc naturalnie i bezbolesnie. W sobote sie dosc szybko zebralismy, wciagnelismy sniadanie z konserwa turystyczna i chlebem tostowym w roli glownej, skontaktowalismy sie z reszta wycieczki. Ta dobila do Swinoujscia samochodem przez noc, okolo naszej pobudki. A kim w ogole bylismy my i owa reszta, zapytasz drogi Czytelniku? Otoz my, to oczywiscie ja, Tomek i Natalia. "Reszte", nie umniejszajac ich znaczenia w calym przedsiewzieciu, stanowili: Ania, Magda, Kuba i Lukasz. Nastepnym krokiem bylo dotarcie na The Prom. Juz powodzenie dotychczasowych etapow przynioslo spora ulge. Potem tylko szybkie zaladowanie sie do luku samochodowo-rowerowego, poprzedzone krotka odprawa z kontrola paszportowa (mialem ta mala, perwersyjna satysfakcje identyfikowania sie swiezo uzyskanym dowodem osobistym) i moglismy rozpoczac oczekiwanie na dobicie do drugiego brzegu. Nastapilo to 6 godzin pozniej, z polgodzinnym opoznieniem. W trakcie rejsu bylismy niejako uczestnikami asysty promu w akcji ratunkowej malej zaglowki, ktora w trakcie swojej podrozy stracila zdolnosc manewrowa - poddal sie glowny maszt, wiec sobie dryfowala kilkanascie km od Bornholmu. (c.d. rano, spac mi sie chce strasznie) (ziew, jest rano - jak ten czas szybko leci ;) ) Szybka lodz ratunkowa dotarla dosc szybko I moglismy kontynuowac podroz. Po dobiciu do portu zostalismy szybko wyrzuceni z promu i smignelismy do obozowiska. Tam pierwsze niespodzianki, jak chocby tzw. paszport kempingowy. Do teraz nie wiemy jakimi prawami sie rzadzi organizacja uzyskania tego czegos i po co to jest, poza moze sformalizowaniem klimatycznego, no ale skoro trzeba, to trzeba, choc 80DKK piechota nie chodzi. ;) Juz wlasciwa oplata za pobyt, to 60DKK za dobe. Ale jakie warunki! Kibelki to szereg oddzielnych lazieneczek z sedesem i umywalka, swiatlo wlaczane ogrodowym czujnikiem ruchu, wszystko zadbane, nie zniszczone - niby normalny stan, ale trudno czegos takiego u nas sie spodziewac. W kuchni dwa rzedy palnikow z czajnikami, mikrofalowka, piec, pare zapasowych kubkow, cukier, sol, na zewnatrz grill elektryczny. Obok pralnia z suszarka i zelazkiem, dalej swietlica z tv, odtwarzaczem VHS (wybaczalne) i pilkarzykami. Ogolnie niesamowity spokoj, czasem nowi sasiedzi przemkna samochodem, by sie gdzies rozbic, grzeczne dzieciaczki, rewelacja. Po rozbiciu sie przejechalismy sie do centrum, jako porzadni konsumenci poszukalismy marketu. :> Wieczorem pogaduchy, sielanka, przygotowanie do spania. Nawet ladna pogoda byla, lekko pochmurno, ale spokojnie. Prawdziwa niespodzianka nadeszla ok. 3 nad ranem. Taaaaaaka ulewa. Przebudzilismy sie, okazalo sie ze trzeba szybko posprzatac w przedsionku, poustawiac bagaze na folii, bo woda wplywala do srodka. Nic nie ucierpialo, najwyzej nasz cykl snu. ;) Pobudka kolo 10-10:30, powooolne sniadanko, potem wyjazd na zwiedzanie okolicy, glownie rotund, ktorych bylo sporo naokolo. Pierwsze co w Bornholmie uderza, to ogrom pieknych sciezek rowerowych, w wiekszosci asfaltowych, ale sporo tez z ubitej ziemi i zwiru. Czysta przyjemnosc jazdy. W miescie niemal zawsze kawalek drogi przeznaczony dla rowerow, na rondach i skrzyzowaniach specjalnie oznaczone jaskrawoniebieskim kolorem pasy, by szczegolnie zwracac uwage na cyklistow. W trakcie powrotu zaskoczyl (?) nas deszcz, choc nic wielkiego. Pierwsza jego ofiaru byl Lukasz, ktorego rower przy wjezdzie na kraweznik nie chcial sie zgodzic na obrany kierunek jazdy. Wynikiem byly lekkie zadrapania na dloniach, bedzie chyba zyl. Dojechalismy do bazy, przygotowalismy jadlo i wtedy sie porzadnie rozpadalo. Caly wieczor spedzilismy w swietlicy - obejrzelismy "Raport mniejszosci", kawalek "8mm", pogralismy w pilkarzyki i obalilismy Jägermeistera (35% vol.). I tak dochodzimy do przyczyny, dla ktorej te notatke zaczynalem w stanie lekko wskazujacym. ;)

Ależ tu pustką zawiało

2006-08-03T21:02:00.000+02:00

Nie ma co, mojego kOffaNeGo BlOgAsKa nieco zapuściłem.

Ile to się od stycznia działo, trudno zebrać w ciągłą, spójną myśl. A i styl wizualny tego bloga budzi zastrzeżenia. Obiecuję zabrać się za wszystko po powrocie z wakacji, a na te zasuwam na dwukołowcu z napędem nożnym za tydzień i oczywiście do tego czasu kupa do zrobienia (wielka, serio). Może w końcu uda się nawet zmusić blog tool wbudowany w Worda 2007 do współpracy. Bo jak nie... tooo... aż wyślę bug report. :]

Until then, cheerio.

Wpadłem po uszy

2006-08-03T20:52:00.000+02:00

Znam ją od paru miesięcy, spędzamy codziennie nieco czasu. Jak to zwykle z babami bywa, ja słucham, ona mówi. ;) Ma 22 lata. Cztery lata temu (zdjęcie obok z tego okresu) odkryto jej talent, ale nikt by nie pomyślał, że za niecałe dwa będzie nagrodzona poczwórną platynową płytą za sprzedaż debiutanckiego albumu, a zanim ów wejdzie na rynek, dziewczynka odbierze gratulacje od królowej Anglii. Uwielbia Evę Cassidy i Ellę Fitzgerald, kolejki górskie. Gra na pianinie i na gitarze, świetnie mówi po rosyjsku i gruzińsku. Ten drugi, to jej narodowy język. Po angielsku potrafi mówić paroma świetnym, Irlandzkimi dialektami. Ona i jej ojciec, kardiochirurg, w swoich profesjach mają na pewno jedną cechę wspólną - dotykanie ludzkich serc.

Jedz jogurt, unikniesz AIDS!

2006-01-18T21:54:00.000+01:00

No, tak dobrze jeszcze nie jest, ale kto wie jak będą reklamy Danone wyglądały za 5 lat. ;) Naukowcy szkoły Brown Medical School w Rhode Island tak zmodyfikowali genetycznie bakterie Lactococcus lactis, biorące udział w wytwarzaniu jogurtów i sera, by zapobiegały rozprzestrzenianiu się wirusa HIV. Udało się to dla małp i komórek człowieka. Jak to robią, małe skubańce? Ano wytwarzają cyjanowirynę, która wiąże się z "końcówkami cukrowymi" receptorów (gp120) wirusa HIV, przez co blokują mu możliwość wchłaniania do komórek "żywiciela". Może mały konkursik na hasła reklamowe Jogurtów za parę lat? :> Na marginesie - HIV nie atakuje Chucka Norrisa. To Chuck Norris atakuje HIV.

Gdy Twój komputer sam gra muzykę klasyczną

2005-12-29T10:40:00.000+01:00

Nawet Knowledge Base Microsoftu ma odpowiedź, dlaczego tak może być.

Można bez przerwy patrzeć na trzy rzeczy...

2005-12-29T10:39:00.000+01:00

Ogień
Gwieździste niebo
Defragmentację dysku

Masters Of Horror

2005-12-25T22:28:00.000+01:00

Zdobyłem trzy odcinki tytułowego serialu. Dla tych, którzy nie wiedzą - jest to produkcja, którą opracowali najbardziej znani twórcy kina grozy w kinematografii. Są autorzy "Teksańskiej masakry piłą mechaniczną", "Poltergeist" i z pewnością wielu innych równie znajomych tytułów. Każdy odcinek to etiuda na temat niezależny od pozostałych. Świeżynka amerykańskiej telewizji, być może w przyszłym roku ktoś się ją wyemitować w naszym ciemnogrodzie odważy.

Pomysł intrygujący, obecność w popularnej sieci działającej wg protokołu Brama Cohena kusząca. ;) Pobrałem odcinki 3, 4, 5, obejrzałem wczoraj pierwszy z nich. Realizacja rewelacyjna, niedaleka przyszłość tam przedstawiona rzeczywiście przyprawiająca o dreszcze, miejscami przerażająca. Czuję jednak poważny niesmak po tym odcinku, nie dlatego że był też czasem odrażający. Był zbyt bliski rzeczywistości, jaką mamy teraz i jaką możemy stworzyć. Bleh.

Zapuszczam 4, a wyśpię się po śmierci. ;)